Voor mij kan het genieten van rijden iedere keer anders zijn.
- Ik kan er intens van genieten de bochtjes aan elkaar te rijgen als kralen aan een ketting. De motor hoogtoerig laten janken, de auto op de (volgens mij) ideale lijn te plaatsen, vlak voor de bocht remmen en halverwege het gas weer open te draaien. Daar is geen voertuig voor nodig wat gespecialiseerd is hierin, sterker, een speciaal hiervoor gebouwd voertuig eist zulke reflexen van mij dat ik dan budget over moet houden voor de bekende zes planken en de bijhorende ceremonie. Dit is gewoon de puber in mij die nu en dan de kop weer opsteekt. De wannabee-nurnburgring-puber. Ik besef dat dit gedrag sociaal niet geaccepteerd is.
- Ik heb in het verleden ook pogingen gedaan voertuigen sneller te maken. Tegenwoordig is dat binnen de wet en regelgeving erg moeilijk en duur geworden maar indertijd vond ik het heel leuk om eens uit te proberen wat er nu werkelijk uit die CO2 generator te peuteren was. Gewoon, gas open en wat doet-tie-nou? Blokje flowen, vermogensverliezen wegnemen, andere schokdempers, goed rubber laten monteren, struts, verlagen indien nodig... gewoon, neem een traag fabriekshok en maak het iets sneller. Deze pogingen hebben eigenlijk geen zin, het zijn dure modificaties en dat besef ik echt wel.
- Ik kan intens genieten van een zondagmiddagritje naar een terrasje. Bij voorkeur met meerderen, maar samen of zelfs alleen is dat ook genieten. Zo genieten dat het terras voor mij niet eens echt nodig is. Lekker onbekende wegen af, bij voorkeur uitdagende en afwisselende wegen. Heerlijk een stukje toeren, bij voorkeur zelfs rustig aan toeren. Dat mag zelfs door de blubber zijn, zolang het maar een beetje veilig blijft tijdens de tocht. Ik zorg bijvoorbeeld voor backup als ik een straatje induik wat wel eens te smal zou kunnen zijn.
- Ik kan genieten van het tevreden gevoel als ik een verbetering, reparatie of onderhoud aan mijn voertuig heb uitgevoerd. Ik ben niet werkzaam in de automotive en daardoor heb ik nauwelijks hands-on ervaring met sleutelen aan voertuigen. Toch geeft het mij een gevoel van voldoening als ik bijvoorbeeld een beurtje heb uitgevoerd, vooral omdat ik probeer dit zo goed mogelijk te doen. En ja, de monteur die al dertig jaar dagelijks carterplugjes losdraait kan dat inmiddels terwijl hij koffie slurpt, over zijn weekend vertelt en dan ook nog zonder een druppel olie aan zijn handschoentjes te krijgen. Ik kan dat niet en dat is mijn gebrek aan ervaring.
- Ik kan soms gewoon voor de lol proberen hoe ver het voertuig wil rijden op zo weinig mogelijk brandstof. Ik heb voor mezelf wel de ondergrens van 90 km/uur (vrachtwagensnelheid) gesteld, ik ben niet gek genoeg om met 70 km/uur te wachten op dat duwtje van die Scania. Ik stel mezelf dan vaak wel het doel om bijvoorbeeld eens te proberen of ik mijn reguliere tankstation nog kan halen. De laatste keer gaf de Seat een actieradius van 15 km aan, hetgeen zou betekenen dat er nog een halve liter diesel in de tank zou zitten.
- Ik kan genieten van die vakantierit. Uren achter dat stuur bezig met het rijden naar de bestemming, ondanks de opmerkingen van Tommie dat ik over 510 km... 500 km... 490 km... rechts aan moet houden. Toch geeft het onderweg zijn naar die vakantiebestemming (of naar huis) een soort roes waarin de kilometers voorbij lijken te vliegen. Heerlijk, de tocht is voor mij ook vakantie. En daarbij is ieder voertuig geschikt; een motor, een fiets (dan is die 500 km een echte uitdaging), een klassieker die er ieder moment mee kan stoppen of een alledaagse Corolla met sleurhut. Ik heb er in mijn jeugd zelfs een zeilboot voor gebruikt.
