In mijn handtekening staan veel auto's die ik heb gereden, alleen blijkt dat ik vooral de foto's in het digitale tijdperk kan terugvinden. Dus daar beperk ik me even toe voor het gemak. Ik ga wel van oud naar nieuw.
Dit was een van mijn drie Cinquecento's. Veel vrienden noemden 'm 'Tweety'. Geen idee waarom. Ik had deze later voorzien van rubber stootstrips met in rode letters 'Cinquecento' achter de voorportieren. Maakte de auto minder kwetsbaar en stond eigenlijk meer 'af'. Volgens mij nam mijn moeder deze foto toen ik 'm nét had. Ik heb hier enorm veel plezier aan beleefd en hij heeft de nodige buitenlanden gezien: Frankrijk, Zweden, Duitsland. Een heerlijke auto die is opgevolgd door eentje van hetzelfde type, maar dan tomaatrood. Viel wat minder op maar ook die reed goed.
Een flinke stap verder in de tijd is dit de auto die ik het langste heb gehad: de grijze C200cdi W203 heeft maar liefst 9 jaar naast ons huis gestaan, als hij tenminste niet onderweg was. Loste een A160cdi W169 af die een kennis tegen een waanzinnig goede prijs na 175.000 km van me kocht. Deze was bij aanschaf 5 jaar oud en had 167.000 gelopen. Bij 543.000 km had ik er wel genoeg van. Naast het woonwerkverkeer tussen mijn woonplaats en Lemmer (100 km enkele reis) heeft zij de nodige ritten in het buitenland. Ik had er het gevoel bij van die oude vertrouwde sneakers die je maar blijft dragen omdat je er geen afscheid van kunt nemen. Eigenlijk geen grote zaken mee gehad gezien de kilometers. Alleen een keer een dynamo die op de A6 de geest gaf, maar dat was redelijk eenvoudig opgelost door de plaatselijke Mercedes-specialist. Maar ik wilde het principe 'starten en rijden' houden zonder te hoge kosten te riskeren. Dus maakte hij plaats voor iets compleet anders.
En wel deze Lexus CT200h. Een auto die ik als model nooit echt op de lijst had staan maar doordat mijn vrouw een NX300h reed en we goede ervaringen hadden met de dealer in Amsterdam ging ik ervoor kijken. De proefrit verbaasde me en de handtekening was snel gezet. Ook deze auto is vaak richting Lemmer gereden. Niet te lang, omdat deze op de A6 tussen Lelystad en Almere ongewild de veiligheidszones mocht demonstreren. Door laagstaande zon (en een irriterende contactlens) zag ik een stilstaande file over het hoofd. Je kunt het vervolg raden. Ik kwam er met een schram op de knie vanaf en ook de andere betrokkenen hoefden eigenlijk alleen voor inspectie naar het ziekenhuis. De schade was niet om aan te zien.
Dus moest er iets anders komen en de kersenrode stond destijds ook al in de showroom. Met deze auto heb ik eveneens veel plezier gehad - en naast onderhoud, benzine en parkeergeld geen andere kosten. Verbruik was 1 op 17 (winter) tot 19 (zomer) en daarbij reed ik nog steeds die pakweg 160 dagelijkse kilometers op de A6. Voor een hybride niet optimaal maar al met al was ik er wel tevreden mee. Bijzonder was wel dat ik op een dag parkeerde naast een exemplaar in dezelfde kleur en een kenteken dat wel heel dichtbij 'mijn' kenteken was!
Mijn vrouw heeft een lease-auto van de zaak en toen ze tijdens de covid-tijd haar Lexus NX300h moest inruilen tegen een volledig elektrische auto bedachten we ons ook dat deze auto wel érg vaak stilstond. En het plekje naast de garage zou bestemd worden voor het oplaadpunt (en dus overwegend de elektrische auto). Een visioen van een auto die netjes geparkeerd zou staan met hoog groeiend gras en onkruid eromheen leidde ertoe dat we deze auto hebben omgeruild voor een e-bike (voor insiders: het is een VanMoof die het goed doet).
En dat betekende de intrede van de toen pas gelanceerde Citroën ë-C4! We hadden een 'efficiënte' shortlist gemaakt waarbij uiteindelijk de Volkswagen ID4 afviel, vanwege de onhandige grootte en doordat je zo'n beetje alles van het scherm moest bedienen. Echter: voor minder geld / bijtelling konden we wél de meest luxe uitvoering kiezen met nog wat leuke extra opties. Door de kleur heeft ze als bijnaam Madame Caramel gekregen. Ze is in Zuid-Frankrijk en Engeland geweest. Die reis naar Zuid-Frankrijk (Gruissan, omgeving Narbonne) hebben we in één ruk gedaan en met wat rekenwerk kwam dat qua laden ook goed uit. Hoewel we om 03.30 uur bij de Middellandse Zee parkeerden voor een beetje nachtrust (en knetterverse croissantjes in de ochtend) besloten we wel dat het handiger is dat een volgende keer in twee etappes te doen... Ze bezorgt ons nauwelijks verrassingen en doet gewoon haar ding. Rijdend door de zuidelijke Alpen misten we wel de grom van een motor als je een heling oprijdt, dat weer wel.
Dat was 't voor het moment; als er wat nieuws voorschiet vul ik het natuurlijk aan en als ik foto's vind van auto's die ik wel had maar hier niet tussen staan: dan volgen die in willekeurige volgorde!
Dit was een van mijn drie Cinquecento's. Veel vrienden noemden 'm 'Tweety'. Geen idee waarom. Ik had deze later voorzien van rubber stootstrips met in rode letters 'Cinquecento' achter de voorportieren. Maakte de auto minder kwetsbaar en stond eigenlijk meer 'af'. Volgens mij nam mijn moeder deze foto toen ik 'm nét had. Ik heb hier enorm veel plezier aan beleefd en hij heeft de nodige buitenlanden gezien: Frankrijk, Zweden, Duitsland. Een heerlijke auto die is opgevolgd door eentje van hetzelfde type, maar dan tomaatrood. Viel wat minder op maar ook die reed goed.
Een flinke stap verder in de tijd is dit de auto die ik het langste heb gehad: de grijze C200cdi W203 heeft maar liefst 9 jaar naast ons huis gestaan, als hij tenminste niet onderweg was. Loste een A160cdi W169 af die een kennis tegen een waanzinnig goede prijs na 175.000 km van me kocht. Deze was bij aanschaf 5 jaar oud en had 167.000 gelopen. Bij 543.000 km had ik er wel genoeg van. Naast het woonwerkverkeer tussen mijn woonplaats en Lemmer (100 km enkele reis) heeft zij de nodige ritten in het buitenland. Ik had er het gevoel bij van die oude vertrouwde sneakers die je maar blijft dragen omdat je er geen afscheid van kunt nemen. Eigenlijk geen grote zaken mee gehad gezien de kilometers. Alleen een keer een dynamo die op de A6 de geest gaf, maar dat was redelijk eenvoudig opgelost door de plaatselijke Mercedes-specialist. Maar ik wilde het principe 'starten en rijden' houden zonder te hoge kosten te riskeren. Dus maakte hij plaats voor iets compleet anders.
En wel deze Lexus CT200h. Een auto die ik als model nooit echt op de lijst had staan maar doordat mijn vrouw een NX300h reed en we goede ervaringen hadden met de dealer in Amsterdam ging ik ervoor kijken. De proefrit verbaasde me en de handtekening was snel gezet. Ook deze auto is vaak richting Lemmer gereden. Niet te lang, omdat deze op de A6 tussen Lelystad en Almere ongewild de veiligheidszones mocht demonstreren. Door laagstaande zon (en een irriterende contactlens) zag ik een stilstaande file over het hoofd. Je kunt het vervolg raden. Ik kwam er met een schram op de knie vanaf en ook de andere betrokkenen hoefden eigenlijk alleen voor inspectie naar het ziekenhuis. De schade was niet om aan te zien.
Dus moest er iets anders komen en de kersenrode stond destijds ook al in de showroom. Met deze auto heb ik eveneens veel plezier gehad - en naast onderhoud, benzine en parkeergeld geen andere kosten. Verbruik was 1 op 17 (winter) tot 19 (zomer) en daarbij reed ik nog steeds die pakweg 160 dagelijkse kilometers op de A6. Voor een hybride niet optimaal maar al met al was ik er wel tevreden mee. Bijzonder was wel dat ik op een dag parkeerde naast een exemplaar in dezelfde kleur en een kenteken dat wel heel dichtbij 'mijn' kenteken was!
Mijn vrouw heeft een lease-auto van de zaak en toen ze tijdens de covid-tijd haar Lexus NX300h moest inruilen tegen een volledig elektrische auto bedachten we ons ook dat deze auto wel érg vaak stilstond. En het plekje naast de garage zou bestemd worden voor het oplaadpunt (en dus overwegend de elektrische auto). Een visioen van een auto die netjes geparkeerd zou staan met hoog groeiend gras en onkruid eromheen leidde ertoe dat we deze auto hebben omgeruild voor een e-bike (voor insiders: het is een VanMoof die het goed doet).
En dat betekende de intrede van de toen pas gelanceerde Citroën ë-C4! We hadden een 'efficiënte' shortlist gemaakt waarbij uiteindelijk de Volkswagen ID4 afviel, vanwege de onhandige grootte en doordat je zo'n beetje alles van het scherm moest bedienen. Echter: voor minder geld / bijtelling konden we wél de meest luxe uitvoering kiezen met nog wat leuke extra opties. Door de kleur heeft ze als bijnaam Madame Caramel gekregen. Ze is in Zuid-Frankrijk en Engeland geweest. Die reis naar Zuid-Frankrijk (Gruissan, omgeving Narbonne) hebben we in één ruk gedaan en met wat rekenwerk kwam dat qua laden ook goed uit. Hoewel we om 03.30 uur bij de Middellandse Zee parkeerden voor een beetje nachtrust (en knetterverse croissantjes in de ochtend) besloten we wel dat het handiger is dat een volgende keer in twee etappes te doen... Ze bezorgt ons nauwelijks verrassingen en doet gewoon haar ding. Rijdend door de zuidelijke Alpen misten we wel de grom van een motor als je een heling oprijdt, dat weer wel.
Dat was 't voor het moment; als er wat nieuws voorschiet vul ik het natuurlijk aan en als ik foto's vind van auto's die ik wel had maar hier niet tussen staan: dan volgen die in willekeurige volgorde!
