rke
Kilometervreter
Ik hoor zojuist op de radio (een ouderwets apparaat wat gebruikt werd om informatie, verzameld door journalisten, onder de aandacht te brengen) het verhaal dat de 2e kamer het idee geopperd heeft verkeershufters zwaarder te straffen. Ik besef dat dit slechts een eerste proefballonnetje is. Een proefballonnetje waarvan ik als negatieve wappie verwacht dat het bij de andere goede ideen gearchiveerd gaat worden - in prullen.bak.
Maar wat is dit veel te voorzichtige voorstel?
Ik heb het al vaker geroepen: een rijbewijs is een certificaat dat aangeeft dat de op het certificaat genoemde persoon in staat is een voertuig te besturen in het moderne verkeer.
Ik interpreteer "besturen" als deelnemen op een zodanige manier dat andere verkeersdeelnemers en zeker van kunnen zijn dat zij geen schade overhouden van de deelname aan het verkeer. Dat oma van 90+ even een uurtje mag gebruiken om over het zebrapad te schuifelen. Dat die oude Duster met loodzware sleurhut even de tijd krijgt om supertraag in te voegen op een overvolle A16.
Een certificaat kan ongeldig gemaakt worden wanneer bewezen kan worden dat de de eigenaar niet (meer) in staat is het voertuig veilig te besturen - zoals bij heftige dronkenschap.
De tweede kamer wil met dit wetsvoorstel de super-verkeershufter straffen met een rijontzegging. In mijn ogen is dit een veel te lichte straf in een tijd dat er vrachtwagenchauffeurs rondrijden die een agent de kist inrijden. Deze zaak was gewoon moord, waarbij de irritatie ernstige kortsluiting in de grijze massa van de chauffeur veroorzaakt heeft.
Maar stel jezelf nu eens voor dat we dit voorstel minder gematigd gaan doorvoeren. Stel jezelf een voor dat een "vergeten knipperlichtje" een bekeuring kan opleveren. Dat in/uitvoegen met 1 meter ruimte je vrijwel zeker honderd euro gaat kosten. Wanneer bumperkleven gezien wordt als een geladen pistool op iemand richten.
Het resultaat zal gaan lijken op een doorgeslagen politiestaat, zeker wanneer we het helemaal aan de politiek overlaten. De politiek werkt soms erg digitaal - alles of niets
Maar toch lijkt het nodig. Mensen halen bibberend en met stress tot over de oren een rijbewijs en stappen in een autootje. Na een tijdje zijn zij gewend aan het gevaar en roepen ze dingen als "Gas op die lollie", Opzouten, oudje", "Als ik even snel", Remmen is angst" en dergelijke dingen (die ik ook wel eens geroepen heb).
Maar soms ziet zo'n bestuurder na verloop van tijd de waanzin van het moderne rijden. Soms door een langdurige blessure of angst voor herhaling, soms doordat ze getuige zijn van een ongeval.
Soms is niet genoeg, soms moet altijd zijn.
We willen er niet aan om slachtoffers te veel aandacht te geven. Een fotograaf die bij een ongeval het slachtoffer te duidelijk in beeld brengt wordt aangesproken op het recht op privacy. Als ik schrijf over een ongeluk, ben ik al snel dit recht op privacy aan het negeren terwijl het ongeluk eigenlijk een reden moet zijn over het eigen rijgedrag na te denken.
Wanneer ik met mensen spreek die een ernstig ongeluk meegemaakt hebben, hoor ik verhalen over lange revalidatie, blijvende "ongemakken" en blijvende angsten en wat gepruts met het regelen van een verse botsdoos..
En bijna altijd hebben deze mensen het over een verkeershufter die de oorzaak was van het ongeluk. De motorrijder die 200+ aantikte in de stad, de dwaze drammer die zijn zakenbolide opofferde voor een mogelijke nanoseconde tijdwinst, de slechte planner die dacht dat je door als een idioot te rijden de tijd kan terugdraaien...
De tweede kamer wil hiermee een minimaal klein eerste stapje maken dit soort mensen aan te pakken. Mijn zegen hebben ze.
Maar wat is dit veel te voorzichtige voorstel?
Ik heb het al vaker geroepen: een rijbewijs is een certificaat dat aangeeft dat de op het certificaat genoemde persoon in staat is een voertuig te besturen in het moderne verkeer.
Ik interpreteer "besturen" als deelnemen op een zodanige manier dat andere verkeersdeelnemers en zeker van kunnen zijn dat zij geen schade overhouden van de deelname aan het verkeer. Dat oma van 90+ even een uurtje mag gebruiken om over het zebrapad te schuifelen. Dat die oude Duster met loodzware sleurhut even de tijd krijgt om supertraag in te voegen op een overvolle A16.
Een certificaat kan ongeldig gemaakt worden wanneer bewezen kan worden dat de de eigenaar niet (meer) in staat is het voertuig veilig te besturen - zoals bij heftige dronkenschap.
De tweede kamer wil met dit wetsvoorstel de super-verkeershufter straffen met een rijontzegging. In mijn ogen is dit een veel te lichte straf in een tijd dat er vrachtwagenchauffeurs rondrijden die een agent de kist inrijden. Deze zaak was gewoon moord, waarbij de irritatie ernstige kortsluiting in de grijze massa van de chauffeur veroorzaakt heeft.
Maar stel jezelf nu eens voor dat we dit voorstel minder gematigd gaan doorvoeren. Stel jezelf een voor dat een "vergeten knipperlichtje" een bekeuring kan opleveren. Dat in/uitvoegen met 1 meter ruimte je vrijwel zeker honderd euro gaat kosten. Wanneer bumperkleven gezien wordt als een geladen pistool op iemand richten.
Het resultaat zal gaan lijken op een doorgeslagen politiestaat, zeker wanneer we het helemaal aan de politiek overlaten. De politiek werkt soms erg digitaal - alles of niets
Maar toch lijkt het nodig. Mensen halen bibberend en met stress tot over de oren een rijbewijs en stappen in een autootje. Na een tijdje zijn zij gewend aan het gevaar en roepen ze dingen als "Gas op die lollie", Opzouten, oudje", "Als ik even snel", Remmen is angst" en dergelijke dingen (die ik ook wel eens geroepen heb).
Maar soms ziet zo'n bestuurder na verloop van tijd de waanzin van het moderne rijden. Soms door een langdurige blessure of angst voor herhaling, soms doordat ze getuige zijn van een ongeval.
Soms is niet genoeg, soms moet altijd zijn.
We willen er niet aan om slachtoffers te veel aandacht te geven. Een fotograaf die bij een ongeval het slachtoffer te duidelijk in beeld brengt wordt aangesproken op het recht op privacy. Als ik schrijf over een ongeluk, ben ik al snel dit recht op privacy aan het negeren terwijl het ongeluk eigenlijk een reden moet zijn over het eigen rijgedrag na te denken.
Wanneer ik met mensen spreek die een ernstig ongeluk meegemaakt hebben, hoor ik verhalen over lange revalidatie, blijvende "ongemakken" en blijvende angsten en wat gepruts met het regelen van een verse botsdoos..
En bijna altijd hebben deze mensen het over een verkeershufter die de oorzaak was van het ongeluk. De motorrijder die 200+ aantikte in de stad, de dwaze drammer die zijn zakenbolide opofferde voor een mogelijke nanoseconde tijdwinst, de slechte planner die dacht dat je door als een idioot te rijden de tijd kan terugdraaien...
De tweede kamer wil hiermee een minimaal klein eerste stapje maken dit soort mensen aan te pakken. Mijn zegen hebben ze.
