RolingMetal zei:
De belangrijkste reden is volgens mij sentiment.
Men heeft een band met een classic op basis van ervaringen van vroeger. Pa had, opa had etc. etc.
En die Amerikaanse bakken waren hier in het verleden niet of nauwelijks.
Natuurlijk zullen tv series waarin een bepaalde auto een rol speelde ook zulke gevoelens opwekken. Maar dat percentage is volgens mij veel kleiner en ondertussen niet meer betaalbaar
Hier sla je de spijker op zijn kop.
Ik heb toch een redelijk aantal ouwe sloepen gereden, van een zeldzame 1970 Buick Riviera tot en met mijn huidige Town Car uit 1999.
Wat begon als een zoektocht naar iets met een automaat, ontwikkelde zich tot een passie voor alles met een bobbende V8. Corsica, Caprice, Riviera, Grand Marquis en nu dan de Lincoln.
De 1977 Marquis kocht ik omdat ik wagens uit de jarenzeventig de ultieme protserige USA bak vond. Ontzettend groot, zuipen als een tierelier en voorbank als een sofa.
Waar iedereen altijd de Amerikaanse wagens zo afkraakt, kan ik enkel beamen dat :
- de techniek super betrouwbaar is. Alle technische onderdelen van bak en motor zijn altijd wel te herstellen danwel te vervangen. Onderdelen bestellen hoeft niet lang te duren via allerlei NLe toeleveranciers die over goede contacten beschikken in het buitenland.
- Plaatwerk en roest : Plaatwerk van Amerikanen is bovengemiddeld dik, wat waarschijnlijk ook de reden is dat er nog zo ontzettend veel Amerikanen rondrijden in tegenstelling tot hun veelal Japanse, maar ook wel Europese tegenhangers uit die periodes van de jaren 50, 60 en 70. Roest had gewoon veel meer tijd nodig om door het plaatwerk heen te vreten. Als je een Amerikaan hebt, kijk altijd goed of plaatwerk te verkrijgen is. Des te populairder het model, des te meer keus aan (after-market) plaatwerk denk je dan...soms klopt dat, maar soms ook niet.
- Interieur: goedkoop plastic is een feit, zeker in de jaren zeventig, tachtig en zelfs begin jaren negentig. Met als gevolg dat je vaak kraakjes zult horen, barsten in dashboard vanwege koud dashboard door airco, en een knalhete zon erop en omgekeerd in de winter. Feit is wel, en dat vindt ik nog steeds geweldig, dat de Amerikaanse wagens uit al die decennia, bomvol opties zitten die hier soms nog niets eens, en anders in geringe mate verkrijgbaar waren in die tijd. Airco of climate control, Cruise control, cornering lights, elektrisch verstelbare stoelen, electrische ramen, elektrische kofferbak opener, armsteunen voor en achter etc. etc.
- Exterieur : op welke auto's vind je nu meer ornamenten, emblemen, versierselen en andere kitsch dan op een jaren zeventig Amerikaan. Veel van die details zijn voor mij gewoon kunst. Laat staan de veelal enorm imponerende namen die gebruikt werden.
Het dweilerige weggedrag in met name bochten is ook een bekend fenomeen. Maar met een dergelijke auto wil je ook helemaal niet snoeihard die bocht om. Het zijn limousines, niet racewagens. Drempels, gaten in het wegdek en ander ongerief worden door het veelal toegepaste body on frame principe met enorme schokbrekers en veren goed verwerkt.
Een goed verzorgde Amerikaan is absoluut geen pooierbak, maar een sjieke verschijning die een ongekende uitstraling heeft.
Ik ben dan ook totaal geen voorstander van matzwart grolde hokken die met duct tape aan elkaar worden gehouden. Dit doet een Amerikaanse sloep geen recht namelijk.
Het verbruik....tsja...als je je daar al druk om maakt, moet je er sowieso niet aan beginnen. De 1977 Merc reed 1 op 4,5 op benzine. Maar elke meter dat ik er mee reed was met een big smile......De Town Car rijd momenteel in de winter 1 op 7 gemiddeld. Dat doet een gemiddelde Impreza GT Turbo ook geloof ik....en ik ben persoonlijk van mening dat in de TC het toch aangenamer vertoeven is. Je moet er wel tegen kunne dat je met een dergelijke wagen toch aandacht trekt. En ik heb tot nu toe enkel positieve ervaringen er mee kan ik melden.
Maar wat Rolling Metal zegt is bij mezelf heel herkenbaar....
Nu ik wat ouder ben geworden, breekt bij mij toch een beetje het jeugdsentiment aan, de hang naar vroeger en heeft de Mercury ruimte moeten maken voor ene auto die wij vroeger hadden toen ik nog een kind was...een Renault 4. Waarom? dit associeer ik met mijn jeugd. Iets at ik helaas niet kan met een Amerikaan, omdat we die nooit gehad hebben.
Wellicht is dit de zoveelste fase in mijn leven en zal er misschien in de toekomst weer een Amerikaan komen voor de hobby, maar dat zien we dan wel weer.
Conclusie : laat je niet afschrikken door alle cowboy verhalen, de meeste negatieve feiten zijn gebaseerd op een handvol ervaringen en door middel van veel lezers ervaringen, o.,a. op Carsurvey.org, kun je een hoop pros en cons lezen van zo'n beetje elke wagen gemaakt.
Ik blijf voorlopig nog genieten van de Town Car. (alhoewel ik toch stiekem aan het kijken ben naar een Buik Road master uit midden jaren negentig met de Corvette LT1 motor.)
