Pjotr
Asfaltkampioen
Goed, vandaag zouden we naar Auschwitz gaan. Dat kan via de autoweg, en is ongeveer 40 km. Ook kan het via de landerijen en dorpjes. We kozen voor het laatste want zo konden we ook naar Wadowice. Dit is een klein stadje, dorpje misschien zelfs. Nu zegt dit menigeen niets, maar dit is de geboorteplaats van Karol Józef Wojtyla. Die naam is niet bekend misschien, maar hij is meer en beter bekend als Paus Johannes Paulus de 2e. De eerste en enige Paus uit Polen en hij is (bijna) heilig in Polen.
Via zulke wegen reden we, best mooi toch?
In een van de dorpen stond deze fraaie kerk, die om een foto vroeg, nou ja stiekem stond er iets nog toffers..
een mooie Lada 2105 uit Tsjechië!
In Wadowice kwam ik deze Hyundai tegen, super vet natuurlijk. Deze is nog een slag toffer, want het is niet een Lantra maar Elantra, eentje uit de USA dus!
De Basiliek van Wadowice, de kerk van de Paus.
En ook de binnenkant is erg mooi!
Voor deze foto heb ik bijna 10 minuten in de rij gestaan om te maken, nouja misschien niet in de rij maar echt gigantisch veel mensen gingen met "de Paus" op de foto.
Na Wadowice gingen we naar Auswitch, ik was er al eens geweest maar mijn vader wou heel graag heen om het met mijn moeder te delen. (Opa en Oma van moeders kant hebben Joodse mensen in huis gehad tijdens de oorlog.) Na de auto geparkeerd te hebben was er een wachtrij...
Het zou 3 uur duren, dus na ongeveer een kwartier besloten we het voor nu even te laten, in de hitte zo lang staan, mijn moeder die dit niet kan, kon natuurlijk ook niet 3 uur in de zon gaan zitten, dus we besloten de volgende dag maar weer te gaan, ditmaal vroeger (plan was om uiterlijk 10uur paraat te staan in de eventuele rij)
We besloten maar om dan naar Oświęcim te gaan. Zoals Auschwitch eigenlijk heet. Heel bijzonder dat vlakbij dit verschrikkelijke oord toch een aardig dorpje is.
Echt veel was er niet te zien, maar het was wel leuk om ook dit deel van de stad (eens) te zien. Op naar de camping voor Pivo, want het was (wederom) warm zat!
Goed de volgende ochtend gingen we dus wat vroeger weg, en via de snelweg. Hoe fijn Waze ook werkt, soms gaat het mis, en toen we de afrit voorbij waren gilde de stem ineens "neem de afslag"... Gelukkig konden we de volgende afslag nemen, je moest dan 2 km rijden en bij de rotonde terug... (ja echt)
Echter zag ik deze Skoda staan en met een stuk grind waar we makkelijk konden keren, "win-win" noemen we dit.
Bijna bij het kamp...
Bij Auschwitz aangekomen kwamen we weer in een rij, er was nog minder zon en gelukkig was de rij slechts een klein uurtje.. Dat was te doen dus.
Een paar plaatjes:
Auschwitz II–Birkenau:
Wij kozen voor een Duitse groep, want dat was de eerste groep die zou vertrekken. Nou dat was een foute keuze, er waren 2 mensen die de gids op den duur tegen spraken. En echt tenenkrommende dingen zeiden, de gids vond dit ook niet tof, en dus besloten we na de rit naar Auschwitz II–Birkenau de groep vaarwel te zeggen. Zelfs mijn vader irriteerde zich aan de mensen. Mijn moeder kreeg het niet helemaal mee (je loopt met een koptelefoon) maar toen we vertelden wat we hoorden was ook zij niet echt blij.
De rit terug was toch wel een soort van beladen, je gaat toch met een bijzonder gevoel terug. Voor mij is het indrukwekkend, maar voor mijn ouders natuurlijk nog meer, Mijn moeder is in de oorlog geboren, dus dat maakt nog meer los.
Een foto van onderweg, je ziet in Polen heel veel van dit soort bussen rijden, die zijn ook echt zeg maar lijndiensten.
En om het luchtig te houden, Ayo vind het kamperen nog steeds leuk:
Ze wachtte op de rummicub-stenen
Via zulke wegen reden we, best mooi toch?
In een van de dorpen stond deze fraaie kerk, die om een foto vroeg, nou ja stiekem stond er iets nog toffers..
een mooie Lada 2105 uit Tsjechië!
In Wadowice kwam ik deze Hyundai tegen, super vet natuurlijk. Deze is nog een slag toffer, want het is niet een Lantra maar Elantra, eentje uit de USA dus!
De Basiliek van Wadowice, de kerk van de Paus.
En ook de binnenkant is erg mooi!
Voor deze foto heb ik bijna 10 minuten in de rij gestaan om te maken, nouja misschien niet in de rij maar echt gigantisch veel mensen gingen met "de Paus" op de foto.
Na Wadowice gingen we naar Auswitch, ik was er al eens geweest maar mijn vader wou heel graag heen om het met mijn moeder te delen. (Opa en Oma van moeders kant hebben Joodse mensen in huis gehad tijdens de oorlog.) Na de auto geparkeerd te hebben was er een wachtrij...
Het zou 3 uur duren, dus na ongeveer een kwartier besloten we het voor nu even te laten, in de hitte zo lang staan, mijn moeder die dit niet kan, kon natuurlijk ook niet 3 uur in de zon gaan zitten, dus we besloten de volgende dag maar weer te gaan, ditmaal vroeger (plan was om uiterlijk 10uur paraat te staan in de eventuele rij)
We besloten maar om dan naar Oświęcim te gaan. Zoals Auschwitch eigenlijk heet. Heel bijzonder dat vlakbij dit verschrikkelijke oord toch een aardig dorpje is.
Echt veel was er niet te zien, maar het was wel leuk om ook dit deel van de stad (eens) te zien. Op naar de camping voor Pivo, want het was (wederom) warm zat!
Goed de volgende ochtend gingen we dus wat vroeger weg, en via de snelweg. Hoe fijn Waze ook werkt, soms gaat het mis, en toen we de afrit voorbij waren gilde de stem ineens "neem de afslag"... Gelukkig konden we de volgende afslag nemen, je moest dan 2 km rijden en bij de rotonde terug... (ja echt)
Echter zag ik deze Skoda staan en met een stuk grind waar we makkelijk konden keren, "win-win" noemen we dit.
Bijna bij het kamp...
Bij Auschwitz aangekomen kwamen we weer in een rij, er was nog minder zon en gelukkig was de rij slechts een klein uurtje.. Dat was te doen dus.
Een paar plaatjes:
Auschwitz II–Birkenau:
Wij kozen voor een Duitse groep, want dat was de eerste groep die zou vertrekken. Nou dat was een foute keuze, er waren 2 mensen die de gids op den duur tegen spraken. En echt tenenkrommende dingen zeiden, de gids vond dit ook niet tof, en dus besloten we na de rit naar Auschwitz II–Birkenau de groep vaarwel te zeggen. Zelfs mijn vader irriteerde zich aan de mensen. Mijn moeder kreeg het niet helemaal mee (je loopt met een koptelefoon) maar toen we vertelden wat we hoorden was ook zij niet echt blij.
De rit terug was toch wel een soort van beladen, je gaat toch met een bijzonder gevoel terug. Voor mij is het indrukwekkend, maar voor mijn ouders natuurlijk nog meer, Mijn moeder is in de oorlog geboren, dus dat maakt nog meer los.
Een foto van onderweg, je ziet in Polen heel veel van dit soort bussen rijden, die zijn ook echt zeg maar lijndiensten.
En om het luchtig te houden, Ayo vind het kamperen nog steeds leuk:
Ze wachtte op de rummicub-stenen
