Elco
Kilometervreter
Autohistorie sinds 2009
Na ruim 12,5 jaar is de beginpost van dit topic wel zo'n beetje uitgewerkt. De foto's doen het niet, de informatie is grotendeels achterhaald en sluit niet meer aan op een verdwenen vorig topic. Daarom lijkt het me leuk om hier een overzicht te plaatsen van alle auto's die de revue passeerden sinds ik een rijbewijs heb. Dat verhaal begint niet, zoals je zou kunnen denken, bij de gele 306 Cabriolet. Het begon met een groene Ford Mondeo Wagon.
Ford Mondeo Wagon 1.8-16v 1995 (In bezit 2009 - 2010)
Mijn eerste auto kocht ik op basis van herinneringen - zo'n Mondeo in Damson Blue-paars en met dieselmotor was de favoriete leaser van mijn vader en ook ik waardeerde die auto zeer. Ik vond het een intrigerend, Amerikaans gestileerd ding en dus nam ik 'm mee in mijn zoektocht naar de eerste auto. Nog iets liever had ik een achterwielaangedreven Sierra of Subaru Legacy AWD gehad, maar die waren toen net iets te duur en/of kats verrot. Voor € 700,- werd ik eigenaar van een toermalijngroene Mondeo Wagon 1.8-16v uit 1995, destijds net geen 15 jaar oud.
De auto reed prima zolang je rustigaan deed, maar bij iets meer gas sloeg de motor over. Uiteindelijk heb ik stuk voor stuk - want studentenbudget - de bougiekabels vervangen, wat natuurlijk pas effect had bij de allerlaatste. Geluksmomentje: daarna haalde hij wél zijn topsnelheid op de A6. In de tussentijd tunede ik hem met holle RS-wielen, heel cool natuurlijk, en na iets meer dan een jaar verkocht ik hem omdat ik op kamers ging. Tanken ging altijd van de laatste centen, maar hij bracht wel mooi € 750,- op.
Peugeot 306 1.4 1994 (In bezit 2011 - 2013)
Eenmaal op kamers had ik geen auto meer nodig - maar wanneer heb je iets nodig? Binnen een half jaar kon ik voor € 750,- een Peugeot 306 kopen, daar hoefde ik niet lang over na te denken. Het merk Peugeot zei me destijds nog niet zoveel, maar de auto zag er leuk uit en reed verrassend fijn. Ik heb er, op een lekke rembekrachtiger na, geen problemen mee gehad, maar hij werd nog steeds gereden met een beperkt budget en kreeg daardoor niet precies wat hij nodig had. De lelijke deuk in de dorpel die er bij aanschaf al in zat heb ik bijvoorbeeld nooit aangepakt. Geld voor tweedehands Plastidip had ik nog wel, dus werden de intussen aangeschafte lichtmetalen wielen tijdelijk blauw. Beschermt tegen pekel, je weet zelf.
Negatieve ervaringen: er is een keer ingebroken, waarna ik een achterste zijruit en een radio heb moeten vervangen, maar het einde werd ingeluid door een onbekend gebleven hork. Op een winterse avond gleed deze - volgens getuigen - met zijn grote, zwarte auto de linkerflank in, om daarna als een dief in de nacht te verdwijnen. De 306 werd daardoor een eind opzij gezet, gelukkig zonder structurele schade, maar een verfomfaaid voorportier was stille getuige. Voor mij was de lol er daardoor wel een beetje af.
Daar is de Peugeot 306 Cabriolet 1998 (In bezit sinds januari 2013)
Net na dat incident kwam de welbekende 306 Cabriolet ten tonele. Dezelfde vriend van wiens ouders ik de rode 306 kocht stuurde een link door van een ander forum. Bijschrift: 'Elco, je naam staat erop.' Na de klik zag ik de perfecte open 306, met slechts 116.000 kilometer op de teller en een recent vervangen, handmatig bediende - en dus niet storingsgevoelige - kap. Op de onbetamelijke vraag 'wat is de uiterste prijs' kreeg ik onverwacht twee nette antwoorden. Namelijk die prijs, en het feit dat iemand anders eerder was. Maar dat ik 'm voor dat geld mocht hebben als die geïnteresseerde zou afhaken.
Je raad het al, de volgende dag zat ik bovenop mijn mailbox en toen de eerste gegadigde liet weten nog even verder te kijken sloeg ik toe. Deze 306 moest en zou de mijne worden, dus deed ik een aanbetaling. De proefrit was slechts een formaliteit en niet lang daarna reed ik zo trots als een pauw naar huis met mijn felgekleurde en dito begeerde 306 Cabriolet. Dat gevoel is nog steeds niet weg, net als de auto.
Wel werd -ie door de jaren heen wat sneller. Nadat de koppakking van de originele 1.6 TU er bij 263.000 kilometer eindelijk de brui aan gaf kocht ik een donorauto en liet ik 'm ombouwen van 1.6-8v naar 2.0-16v. Niet alleen de motor, ook de veerpoten met grotere remmen gingen mee. Om het af te maken liet ik de achteras met schijven in plaats van trommels overzetten. Het maakte de auto leuker, maar ook heel veel bruikbaarder. Van Italië, Tsjechië tot het puntje van Schotland, de 306 is er inmiddels geweest. Niet altijd probleemloos, wel met goede herinneringen. Die blijven we dan ook volop maken.
Mazda MX-5 NA 1.6 1992 (In bezit 2015-2016)
De 306 Cabriolet was en is echt mijn auto, maar soms komt er iets voorbij waar je wel 'ja' tegen moet zeggen. Dat was deze bijzonder redelijke Mazda MX-5 met Eaton supercharger, die op Marktplaats voorbij kwam. Een vriend zag die supercharger wel zitten op zijn eigen MX-5, dus besloten we de auto samen aan te schaffen. Doel: even rijden, de Supercharger veiligstellen, de auto iets netter maken en daarna weer verkopen. Eerst hebben we 'n tijdje genoten van de snelheid en rauwheid van het ding, dat wel een dubbele uitlaat maar geen dempingsmateriaal bleek te hebben. Daarna werd de supercharger verwijderd en na een half jaar inzet als fun- en vervangend vervoer verkochten we 'm. Bijzondere gewaarwording: na de amputatie bleef er een fijnere auto over.
Peugeot 406 Coupé 2.0-16v aut. 2001 (In bezit 2016)
Na het avontuur met de MX-5 was ik toe aan een tweede auto die echt in mijn straatje paste. Bij een bedrijf iets verderop vond ik een redelijk ogende, maar technisch gemankeerde Peugeot 406 Coupé. Het model spreekt voor zich, hij zag er heel redelijk uit en de motor functioneerde. Het belangrijkste acute probleem zat 'm in de niet-werkende richtingaanwijzers. Voor € 500,- leek het me de gok waard, dus reed ik mijn nieuwste aanwinst als een echte BMW-rijder terug naar huis.
Daar ontdekte ik dat de richtingaanwijzerschakelaars het prima deden, maar dat de tientallen liters water onder de vloerbedekking weinig goeds voorspelden. Het had geen invloed op de basisfunctionaliteit van deze auto, die immers prima reed en schakelde, maar ik wist dat ik 'm niet zou kunnen redden. Daarom verkocht ik hem na twee weken voor hetzelfde geld aan een student uit Enschede. Die gaf niets om de haperende richtingaanwijzers, zoals hij ook een autogordel overbodig vond. Eind goed, al goed, zeg ik maar.
Peugeot 306 Cabriolet 2.0-16V 1997 - de donor - (In bezit 2018)
Eenmaal besloten dat mijn 306 Cabriolet een 2.0 moest worden ging het snel. In Limburg vond ik voor weinig geld een prima donorauto met de nodige ervaring. Een maand proefrijden leerde me dat hij stiekem beter reed dan mijn eigen cabrio, ik kon dan ook niet wachten tot de cruciale delen waren overgezet. Met klinkend resultaat! Hoewel ik het tegelijkertijd een beetje zonde vond om deze zwarte cabrio op te offeren troost ik me met de gedachte dat hij nog altijd voortleeft. De Cyclone-wielen die erbij zaten heb ik destijds verkocht aan forummer Timo, maar een aantal jaar later weer teruggekocht. Ze liggen nu in mijn berging totdat ik tijd heb om ze als nieuw te maken.
Peugeot 406 Coupé 2.0-16v 1998 (In bezit 2019 - 2020)
Intussen was ik verhuisd naar de Randstad, was ik fulltime testredacteur en reed ik praktisch elke week in een andere gloednieuwe auto. De 306 was op dat moment - tot mijn spijt - niet veel meer dan een vervoermiddel tussen importeurs. Toen mijn baan op de tocht kwam wisselde ik van werkgever, waardoor de woon-werkafstand flink zou toenemen. De 306 werd net omgebouwd van 1.6 naar 2.0 toen deze zeldzame Jaune Louxor 406 Coupé op mijn pad kwam. Geen twijfel, voor maar € 500,- werd het mijn dagelijks vervoer.
Netjes was de auto allerminst, maar wel comfortabel, stil en betrouwbaar. Totdat de motor na een jaar zonder onderhoud begon te roken, vermoedelijk wegens een lekke koppakking, en ik 'm heb weggegeven aan een verzamelaar. Die heeft de auto nog steeds in bezit, met inmiddels een 2,0-liter TurboCT tussen de voorwielen.
Volvo S60 2.4 aut. 2004 (In bezit 2020)
Net toen de 406 Coupé witte walmen begon uit te slaan oriënteerde mijn vader zich op een andere auto. Zijn Volvo S60 uit 2004 moest het veld ruimen voor een Lexus IS 300h, de inruilprijs bij de betreffende handelaar was gunstig - voor mij. Ik bood hetzelfde en kon vanaf dat moment de Volvo mijn Volvo noemen. Het leek me wel wat, de S60 is een prachtig getekende auto en dan ook nog eens met de iconische vijfcilinder... ook al had ik niets met het merk.
Ik had het mis. Mooi was de S60 absoluut, zeker nadat ik er klaar mee was, maar ondanks de familiehistorie vond ik het een zielloos gedrocht dat stuurde als een ploeg. Ook de kwaliteit viel me tegen. De vijfpitter veranderde daar niets aan, ook al deed -ie keurig 1 op 12. 'Omdat het niet gelukt is deze auto aan mezelf te verkopen verkoop ik hem maar aan jou', luidde de advertentietekst, en daar is niets aan gelogen. Een prima auto was het, alleen niet voor mij. Hij rijdt nog steeds in ons land rond.
Video Volvo S60
Peugeot 407 Coupé 3.0-V6 2005 (In bezit 2020 - 2022)
Na verkoop van de Volvo heb ik ruim een halfjaar dagelijks met de 306 gereden. Dat was helemaal naar wens, toch leidde een avondje Marktplaatsen tot een nieuw avontuur. Er stond een afgeladen volle, rode 407 Coupé op LPG te koop. Als klap op de vuurpijl was het een ex-demo van Peugeot Nederland die onder meer in AutoWeek en AutoVisie had gestaan, gezien mijn werk een leuke extra. Zo ontheemd als ik me in de Volvo voelde, zo goed paste de 407 en tijdens de proefrit bleek het best een goed exemplaar. Optisch was er het nodige op aan te merken, maar voor een faire prijs had ik een bijzondere auto in handen.
Ik dacht 'm maximaal een jaar te rijden, dat werden er uiteindelijk twee. De 407 Coupé reed ronduit zalig en overtuigde op alle fronten, maar ik was nooit helemaal gerust op de techniek. De zescilinder, die me minder deed dan ik verwachtte, kende potentieel kostbare problemen en de gasinstallatie had zich al eens geroerd. Toen ik de auto wegdeed reed hij op zijn best, maar ik wist dat hij zich eens tegen me zou keren.
Video bij de 407
BMW Z4 3.0i 2004 - (In bezit 2022)
Soms moet je even buiten de deur kijken om te zien dat je tevreden bent met wat je hebt. Da's geen advies of levensles, maar wel wat ik deed toen ik samen met een vriend deze BMW Z4 uit Zwitserland importeerde. Een leuk avontuur was dat, met als resultaat een 231 pk sterke zescilinder roadster van BMW. Een van de heilige gralen op autogebied, als je liefhebbers mag geloven, het is ook een fantastische machine. De drieliter is enorm koppel- en vermogensrijk, met ruim 1 op 12 lekker zuinig en ook technisch behoorlijk betrouwbaar. Het M Sportonderstel gaf deze Z4 een fijne dynamiek en dit exemplaar had ook nog eens geen last van sticky steering. Gewoon goed, dus.
Natuurlijk was het doel om deze auto met een beetje winst van de hand te doen. Dat hij ruim een half jaar bleef had enerzijds te maken met de destijds minder goede markt voor leuke auto's, maar omdat -ie zo goed was hadden we met de verkoop ook geen haast. Uiteindelijk hebben we hem met een iets te bescheiden winst verkocht, toen had -ie zo'n 110.000 kilometer op de teller. Op het moment van schrijven staat hij weer te koop met een aanzienlijk hogere stand. Ondanks dat ik de Z4 een prima ding vond heb ik nooit het gevoel gehad hem te moeten houden of een ander exemplaar in mijn leven te willen. Categorie leuk, maar leuk voor een ander.
Video bij de Z4
Ford Mondeo Wagon 1.8-16v 2003 (In bezit 2022)
Met de 407 Coupé ben ik een keer gestrand omdat een koelwaterslang de geest gaf. De auto werd afgesleept naar de garage, waar op dat moment ook de 306 al stond voor een nieuwe versnellingsbak. Met beide auto's uit de running kon ik gelukkig in de Z4 rijden, maar met mijn kilometrage zou de tellerstand daarvan wel erg snel oplopen. Niet wenselijk, hij moest immers nog verkocht worden. De oplossing was nabij: van vrienden kocht ik een Ford Mondeo Wagon uit 2003 die ze even daarvoor als camper hadden gebruikt. Twee issues: er zat geen einddemper meer onder en de auto verbruikte tussen de 1 op 300 en 1 op 700... olie. Nood breekt veel, dus voor een schijntje werd de rode stationcar van mij.
Mijn toenmalige werkgever vond die aanschaf reuze-interessant, er bestaan immers fabrikanten die beweren dat hun additieven zulke problemen kunnen oplossen. De Mondeo, met zijn gedocumenteerde olieverbruik, was een dankbaar testobject. Na uitgebreide diagnose en een passende behandeling werd het olieverbruik teruggedrongen tot een bijzonder nette 1 op 9000. Ik had graag gezien hoe lang dat goed gegaan was, maar inmiddels waren beide Peugeots weer op de been. Na iets meer dan vier maanden als tussenpaus ging succesverhaal Mondeo naar een volgende eigenaar, om pas afgelopen jaar geëxporteerd te worden. Missie geslaagd.
Toyota iQ 1.0 2009 (In bezit 2022 - 2023)
Inmiddels is duidelijk dat de rode 407 Coupé beter rijdt dan toen ik 'm kocht, maar dat de auto ook risico's met zich meebrengt. Dat is oké, maar als je ook op een ander vlak risico neemt is dat minder gunstig. Daarom verkocht ik 'm toen ik mijn baan opzegde en besloot om 'voor mezelf' verder te gaan. De komende tijd zou ik best een stil kunnen zitten en dan is die 407 een dure jongen. Gelukkig kwam er in mijn netwerk een bijzonder slimme auto te koop, een Toyota iQ met net 150.000 kilometer op de klok.
In mijn hoofd was de iQ een fantastisch ding. In theorie is daar echt weinig tegenin te brengen, maar in mijn eigen situatie was ik er minder gelukkig mee. Het ding reed meer dan prima, vooral op de snelweg, maar had wel echt weinig 'over' en ook de stoelen vond ik niet fijn. Het meest storend vond ik de vibratie bij lage toeren, veroorzaakt door de koppeling. Daar wordt hij heel oud mee, maar ik niet. Ondanks de installatie van cruise control en een UK-achterlicht voor de nodige symmetrie kon de iQ mijn hart niet winnen, dus raakte ik in de verleiding...
Video bij de iQ
Audi A2 1.4 2004 (In bezit 2023 - 2025)
...die verscheen in de vorm van een Audi A2. Raar, ik ben helemaal geen fan van Duits, maar de aantrekkingskracht van dit bijzondere model en het specifieke exemplaar kon ik niet weerstaan. Ondanks dat -ie veel ouder (2004 i.p.v. 2009 en 263.000 i.p.v. 165.000 km) was dan de iQ had ik er meteen een klik mee. Die extra cilinder gaf net dat beetje extra kracht op snelwegtempo en de stoelen waren een verademing. Ook was de A2 nauwelijks duurder in vaste lasten en amper minder zuinig, met 1 op 17,5 in plaats van 1 op 18,5 aan de pomp. Gedurende anderhalf jaar en dik 40.000 kilometer heeft hij geen kik gegeven en weinig onderhoud gevraagd. Hij mocht wat mij betreft nog lang blijven en kreeg daarom cruise control en zelfs gloednieuwe koplampen, totdat een oude liefde lonkte.
Peugeot 407 Coupé 2.2-16v 2008 (In bezit vanaf 2025)
In dit overzicht onbreekt bewust één auto, misschien komt die ooit nog. Het is een Franse coupé met 3,5-liter zescilinder, die mij vooral liet inzien dat ik weer een Peugeot 407 Coupé wilde. Geen zescilinder, dat zegt me immers weinig, en ook geen diesel, dan blijft de 2,2-liter zestienklepper over. Eind 2024 stond er een zwart-zwart exemplaar op superzeldzame 19-inch wielen te koop, die meteen mijn aandacht trok. De verkoper was moeilijk bereikbaar, dus na een paar pogingen liet ik het varen en de advertentie ging offline...
...om begin 2025 weer online te komen. Bij dezelfde verkoper, maar dit keer liet ik een vriend met autobedrijf reageren. Hij heeft op mijn verzoek direct een bod uitgebracht, waarna ik eigenaar werd van de voor mij perfecte 407 Coupé. Ongezien en ongereden. Een gok die goed heeft uitgepakt, al kwam later aan het licht dat de verkopende partij niet helemaal zuiver op de graat was. De sticker die moest bewijzen dat de distributieriem vervangen was bleek vals, dus heb ik dit onderhoud zelf laten doen in combinatie met een grote beurt. Een goede investering, want de auto is inmiddels ruim 30.000 kilometer verder en heeft geen misse slag geslagen. Wat mij betreft gaat -ie nog lang niet weg.
Na ruim 12,5 jaar is de beginpost van dit topic wel zo'n beetje uitgewerkt. De foto's doen het niet, de informatie is grotendeels achterhaald en sluit niet meer aan op een verdwenen vorig topic. Daarom lijkt het me leuk om hier een overzicht te plaatsen van alle auto's die de revue passeerden sinds ik een rijbewijs heb. Dat verhaal begint niet, zoals je zou kunnen denken, bij de gele 306 Cabriolet. Het begon met een groene Ford Mondeo Wagon.
Ford Mondeo Wagon 1.8-16v 1995 (In bezit 2009 - 2010)
Mijn eerste auto kocht ik op basis van herinneringen - zo'n Mondeo in Damson Blue-paars en met dieselmotor was de favoriete leaser van mijn vader en ook ik waardeerde die auto zeer. Ik vond het een intrigerend, Amerikaans gestileerd ding en dus nam ik 'm mee in mijn zoektocht naar de eerste auto. Nog iets liever had ik een achterwielaangedreven Sierra of Subaru Legacy AWD gehad, maar die waren toen net iets te duur en/of kats verrot. Voor € 700,- werd ik eigenaar van een toermalijngroene Mondeo Wagon 1.8-16v uit 1995, destijds net geen 15 jaar oud.
De auto reed prima zolang je rustigaan deed, maar bij iets meer gas sloeg de motor over. Uiteindelijk heb ik stuk voor stuk - want studentenbudget - de bougiekabels vervangen, wat natuurlijk pas effect had bij de allerlaatste. Geluksmomentje: daarna haalde hij wél zijn topsnelheid op de A6. In de tussentijd tunede ik hem met holle RS-wielen, heel cool natuurlijk, en na iets meer dan een jaar verkocht ik hem omdat ik op kamers ging. Tanken ging altijd van de laatste centen, maar hij bracht wel mooi € 750,- op.
Peugeot 306 1.4 1994 (In bezit 2011 - 2013)
Eenmaal op kamers had ik geen auto meer nodig - maar wanneer heb je iets nodig? Binnen een half jaar kon ik voor € 750,- een Peugeot 306 kopen, daar hoefde ik niet lang over na te denken. Het merk Peugeot zei me destijds nog niet zoveel, maar de auto zag er leuk uit en reed verrassend fijn. Ik heb er, op een lekke rembekrachtiger na, geen problemen mee gehad, maar hij werd nog steeds gereden met een beperkt budget en kreeg daardoor niet precies wat hij nodig had. De lelijke deuk in de dorpel die er bij aanschaf al in zat heb ik bijvoorbeeld nooit aangepakt. Geld voor tweedehands Plastidip had ik nog wel, dus werden de intussen aangeschafte lichtmetalen wielen tijdelijk blauw. Beschermt tegen pekel, je weet zelf.
Negatieve ervaringen: er is een keer ingebroken, waarna ik een achterste zijruit en een radio heb moeten vervangen, maar het einde werd ingeluid door een onbekend gebleven hork. Op een winterse avond gleed deze - volgens getuigen - met zijn grote, zwarte auto de linkerflank in, om daarna als een dief in de nacht te verdwijnen. De 306 werd daardoor een eind opzij gezet, gelukkig zonder structurele schade, maar een verfomfaaid voorportier was stille getuige. Voor mij was de lol er daardoor wel een beetje af.
Daar is de Peugeot 306 Cabriolet 1998 (In bezit sinds januari 2013)
Net na dat incident kwam de welbekende 306 Cabriolet ten tonele. Dezelfde vriend van wiens ouders ik de rode 306 kocht stuurde een link door van een ander forum. Bijschrift: 'Elco, je naam staat erop.' Na de klik zag ik de perfecte open 306, met slechts 116.000 kilometer op de teller en een recent vervangen, handmatig bediende - en dus niet storingsgevoelige - kap. Op de onbetamelijke vraag 'wat is de uiterste prijs' kreeg ik onverwacht twee nette antwoorden. Namelijk die prijs, en het feit dat iemand anders eerder was. Maar dat ik 'm voor dat geld mocht hebben als die geïnteresseerde zou afhaken.
Je raad het al, de volgende dag zat ik bovenop mijn mailbox en toen de eerste gegadigde liet weten nog even verder te kijken sloeg ik toe. Deze 306 moest en zou de mijne worden, dus deed ik een aanbetaling. De proefrit was slechts een formaliteit en niet lang daarna reed ik zo trots als een pauw naar huis met mijn felgekleurde en dito begeerde 306 Cabriolet. Dat gevoel is nog steeds niet weg, net als de auto.
Wel werd -ie door de jaren heen wat sneller. Nadat de koppakking van de originele 1.6 TU er bij 263.000 kilometer eindelijk de brui aan gaf kocht ik een donorauto en liet ik 'm ombouwen van 1.6-8v naar 2.0-16v. Niet alleen de motor, ook de veerpoten met grotere remmen gingen mee. Om het af te maken liet ik de achteras met schijven in plaats van trommels overzetten. Het maakte de auto leuker, maar ook heel veel bruikbaarder. Van Italië, Tsjechië tot het puntje van Schotland, de 306 is er inmiddels geweest. Niet altijd probleemloos, wel met goede herinneringen. Die blijven we dan ook volop maken.
Mazda MX-5 NA 1.6 1992 (In bezit 2015-2016)
De 306 Cabriolet was en is echt mijn auto, maar soms komt er iets voorbij waar je wel 'ja' tegen moet zeggen. Dat was deze bijzonder redelijke Mazda MX-5 met Eaton supercharger, die op Marktplaats voorbij kwam. Een vriend zag die supercharger wel zitten op zijn eigen MX-5, dus besloten we de auto samen aan te schaffen. Doel: even rijden, de Supercharger veiligstellen, de auto iets netter maken en daarna weer verkopen. Eerst hebben we 'n tijdje genoten van de snelheid en rauwheid van het ding, dat wel een dubbele uitlaat maar geen dempingsmateriaal bleek te hebben. Daarna werd de supercharger verwijderd en na een half jaar inzet als fun- en vervangend vervoer verkochten we 'm. Bijzondere gewaarwording: na de amputatie bleef er een fijnere auto over.
Peugeot 406 Coupé 2.0-16v aut. 2001 (In bezit 2016)
Na het avontuur met de MX-5 was ik toe aan een tweede auto die echt in mijn straatje paste. Bij een bedrijf iets verderop vond ik een redelijk ogende, maar technisch gemankeerde Peugeot 406 Coupé. Het model spreekt voor zich, hij zag er heel redelijk uit en de motor functioneerde. Het belangrijkste acute probleem zat 'm in de niet-werkende richtingaanwijzers. Voor € 500,- leek het me de gok waard, dus reed ik mijn nieuwste aanwinst als een echte BMW-rijder terug naar huis.
Daar ontdekte ik dat de richtingaanwijzerschakelaars het prima deden, maar dat de tientallen liters water onder de vloerbedekking weinig goeds voorspelden. Het had geen invloed op de basisfunctionaliteit van deze auto, die immers prima reed en schakelde, maar ik wist dat ik 'm niet zou kunnen redden. Daarom verkocht ik hem na twee weken voor hetzelfde geld aan een student uit Enschede. Die gaf niets om de haperende richtingaanwijzers, zoals hij ook een autogordel overbodig vond. Eind goed, al goed, zeg ik maar.
Peugeot 306 Cabriolet 2.0-16V 1997 - de donor - (In bezit 2018)
Eenmaal besloten dat mijn 306 Cabriolet een 2.0 moest worden ging het snel. In Limburg vond ik voor weinig geld een prima donorauto met de nodige ervaring. Een maand proefrijden leerde me dat hij stiekem beter reed dan mijn eigen cabrio, ik kon dan ook niet wachten tot de cruciale delen waren overgezet. Met klinkend resultaat! Hoewel ik het tegelijkertijd een beetje zonde vond om deze zwarte cabrio op te offeren troost ik me met de gedachte dat hij nog altijd voortleeft. De Cyclone-wielen die erbij zaten heb ik destijds verkocht aan forummer Timo, maar een aantal jaar later weer teruggekocht. Ze liggen nu in mijn berging totdat ik tijd heb om ze als nieuw te maken.
Peugeot 406 Coupé 2.0-16v 1998 (In bezit 2019 - 2020)
Intussen was ik verhuisd naar de Randstad, was ik fulltime testredacteur en reed ik praktisch elke week in een andere gloednieuwe auto. De 306 was op dat moment - tot mijn spijt - niet veel meer dan een vervoermiddel tussen importeurs. Toen mijn baan op de tocht kwam wisselde ik van werkgever, waardoor de woon-werkafstand flink zou toenemen. De 306 werd net omgebouwd van 1.6 naar 2.0 toen deze zeldzame Jaune Louxor 406 Coupé op mijn pad kwam. Geen twijfel, voor maar € 500,- werd het mijn dagelijks vervoer.
Netjes was de auto allerminst, maar wel comfortabel, stil en betrouwbaar. Totdat de motor na een jaar zonder onderhoud begon te roken, vermoedelijk wegens een lekke koppakking, en ik 'm heb weggegeven aan een verzamelaar. Die heeft de auto nog steeds in bezit, met inmiddels een 2,0-liter TurboCT tussen de voorwielen.
Volvo S60 2.4 aut. 2004 (In bezit 2020)
Net toen de 406 Coupé witte walmen begon uit te slaan oriënteerde mijn vader zich op een andere auto. Zijn Volvo S60 uit 2004 moest het veld ruimen voor een Lexus IS 300h, de inruilprijs bij de betreffende handelaar was gunstig - voor mij. Ik bood hetzelfde en kon vanaf dat moment de Volvo mijn Volvo noemen. Het leek me wel wat, de S60 is een prachtig getekende auto en dan ook nog eens met de iconische vijfcilinder... ook al had ik niets met het merk.
Ik had het mis. Mooi was de S60 absoluut, zeker nadat ik er klaar mee was, maar ondanks de familiehistorie vond ik het een zielloos gedrocht dat stuurde als een ploeg. Ook de kwaliteit viel me tegen. De vijfpitter veranderde daar niets aan, ook al deed -ie keurig 1 op 12. 'Omdat het niet gelukt is deze auto aan mezelf te verkopen verkoop ik hem maar aan jou', luidde de advertentietekst, en daar is niets aan gelogen. Een prima auto was het, alleen niet voor mij. Hij rijdt nog steeds in ons land rond.
Video Volvo S60
Peugeot 407 Coupé 3.0-V6 2005 (In bezit 2020 - 2022)
Na verkoop van de Volvo heb ik ruim een halfjaar dagelijks met de 306 gereden. Dat was helemaal naar wens, toch leidde een avondje Marktplaatsen tot een nieuw avontuur. Er stond een afgeladen volle, rode 407 Coupé op LPG te koop. Als klap op de vuurpijl was het een ex-demo van Peugeot Nederland die onder meer in AutoWeek en AutoVisie had gestaan, gezien mijn werk een leuke extra. Zo ontheemd als ik me in de Volvo voelde, zo goed paste de 407 en tijdens de proefrit bleek het best een goed exemplaar. Optisch was er het nodige op aan te merken, maar voor een faire prijs had ik een bijzondere auto in handen.
Ik dacht 'm maximaal een jaar te rijden, dat werden er uiteindelijk twee. De 407 Coupé reed ronduit zalig en overtuigde op alle fronten, maar ik was nooit helemaal gerust op de techniek. De zescilinder, die me minder deed dan ik verwachtte, kende potentieel kostbare problemen en de gasinstallatie had zich al eens geroerd. Toen ik de auto wegdeed reed hij op zijn best, maar ik wist dat hij zich eens tegen me zou keren.
Video bij de 407
BMW Z4 3.0i 2004 - (In bezit 2022)
Soms moet je even buiten de deur kijken om te zien dat je tevreden bent met wat je hebt. Da's geen advies of levensles, maar wel wat ik deed toen ik samen met een vriend deze BMW Z4 uit Zwitserland importeerde. Een leuk avontuur was dat, met als resultaat een 231 pk sterke zescilinder roadster van BMW. Een van de heilige gralen op autogebied, als je liefhebbers mag geloven, het is ook een fantastische machine. De drieliter is enorm koppel- en vermogensrijk, met ruim 1 op 12 lekker zuinig en ook technisch behoorlijk betrouwbaar. Het M Sportonderstel gaf deze Z4 een fijne dynamiek en dit exemplaar had ook nog eens geen last van sticky steering. Gewoon goed, dus.
Natuurlijk was het doel om deze auto met een beetje winst van de hand te doen. Dat hij ruim een half jaar bleef had enerzijds te maken met de destijds minder goede markt voor leuke auto's, maar omdat -ie zo goed was hadden we met de verkoop ook geen haast. Uiteindelijk hebben we hem met een iets te bescheiden winst verkocht, toen had -ie zo'n 110.000 kilometer op de teller. Op het moment van schrijven staat hij weer te koop met een aanzienlijk hogere stand. Ondanks dat ik de Z4 een prima ding vond heb ik nooit het gevoel gehad hem te moeten houden of een ander exemplaar in mijn leven te willen. Categorie leuk, maar leuk voor een ander.
Video bij de Z4
Ford Mondeo Wagon 1.8-16v 2003 (In bezit 2022)
Met de 407 Coupé ben ik een keer gestrand omdat een koelwaterslang de geest gaf. De auto werd afgesleept naar de garage, waar op dat moment ook de 306 al stond voor een nieuwe versnellingsbak. Met beide auto's uit de running kon ik gelukkig in de Z4 rijden, maar met mijn kilometrage zou de tellerstand daarvan wel erg snel oplopen. Niet wenselijk, hij moest immers nog verkocht worden. De oplossing was nabij: van vrienden kocht ik een Ford Mondeo Wagon uit 2003 die ze even daarvoor als camper hadden gebruikt. Twee issues: er zat geen einddemper meer onder en de auto verbruikte tussen de 1 op 300 en 1 op 700... olie. Nood breekt veel, dus voor een schijntje werd de rode stationcar van mij.
Mijn toenmalige werkgever vond die aanschaf reuze-interessant, er bestaan immers fabrikanten die beweren dat hun additieven zulke problemen kunnen oplossen. De Mondeo, met zijn gedocumenteerde olieverbruik, was een dankbaar testobject. Na uitgebreide diagnose en een passende behandeling werd het olieverbruik teruggedrongen tot een bijzonder nette 1 op 9000. Ik had graag gezien hoe lang dat goed gegaan was, maar inmiddels waren beide Peugeots weer op de been. Na iets meer dan vier maanden als tussenpaus ging succesverhaal Mondeo naar een volgende eigenaar, om pas afgelopen jaar geëxporteerd te worden. Missie geslaagd.
Toyota iQ 1.0 2009 (In bezit 2022 - 2023)
Inmiddels is duidelijk dat de rode 407 Coupé beter rijdt dan toen ik 'm kocht, maar dat de auto ook risico's met zich meebrengt. Dat is oké, maar als je ook op een ander vlak risico neemt is dat minder gunstig. Daarom verkocht ik 'm toen ik mijn baan opzegde en besloot om 'voor mezelf' verder te gaan. De komende tijd zou ik best een stil kunnen zitten en dan is die 407 een dure jongen. Gelukkig kwam er in mijn netwerk een bijzonder slimme auto te koop, een Toyota iQ met net 150.000 kilometer op de klok.
In mijn hoofd was de iQ een fantastisch ding. In theorie is daar echt weinig tegenin te brengen, maar in mijn eigen situatie was ik er minder gelukkig mee. Het ding reed meer dan prima, vooral op de snelweg, maar had wel echt weinig 'over' en ook de stoelen vond ik niet fijn. Het meest storend vond ik de vibratie bij lage toeren, veroorzaakt door de koppeling. Daar wordt hij heel oud mee, maar ik niet. Ondanks de installatie van cruise control en een UK-achterlicht voor de nodige symmetrie kon de iQ mijn hart niet winnen, dus raakte ik in de verleiding...
Video bij de iQ
Audi A2 1.4 2004 (In bezit 2023 - 2025)
...die verscheen in de vorm van een Audi A2. Raar, ik ben helemaal geen fan van Duits, maar de aantrekkingskracht van dit bijzondere model en het specifieke exemplaar kon ik niet weerstaan. Ondanks dat -ie veel ouder (2004 i.p.v. 2009 en 263.000 i.p.v. 165.000 km) was dan de iQ had ik er meteen een klik mee. Die extra cilinder gaf net dat beetje extra kracht op snelwegtempo en de stoelen waren een verademing. Ook was de A2 nauwelijks duurder in vaste lasten en amper minder zuinig, met 1 op 17,5 in plaats van 1 op 18,5 aan de pomp. Gedurende anderhalf jaar en dik 40.000 kilometer heeft hij geen kik gegeven en weinig onderhoud gevraagd. Hij mocht wat mij betreft nog lang blijven en kreeg daarom cruise control en zelfs gloednieuwe koplampen, totdat een oude liefde lonkte.
Peugeot 407 Coupé 2.2-16v 2008 (In bezit vanaf 2025)
In dit overzicht onbreekt bewust één auto, misschien komt die ooit nog. Het is een Franse coupé met 3,5-liter zescilinder, die mij vooral liet inzien dat ik weer een Peugeot 407 Coupé wilde. Geen zescilinder, dat zegt me immers weinig, en ook geen diesel, dan blijft de 2,2-liter zestienklepper over. Eind 2024 stond er een zwart-zwart exemplaar op superzeldzame 19-inch wielen te koop, die meteen mijn aandacht trok. De verkoper was moeilijk bereikbaar, dus na een paar pogingen liet ik het varen en de advertentie ging offline...
...om begin 2025 weer online te komen. Bij dezelfde verkoper, maar dit keer liet ik een vriend met autobedrijf reageren. Hij heeft op mijn verzoek direct een bod uitgebracht, waarna ik eigenaar werd van de voor mij perfecte 407 Coupé. Ongezien en ongereden. Een gok die goed heeft uitgepakt, al kwam later aan het licht dat de verkopende partij niet helemaal zuiver op de graat was. De sticker die moest bewijzen dat de distributieriem vervangen was bleek vals, dus heb ik dit onderhoud zelf laten doen in combinatie met een grote beurt. Een goede investering, want de auto is inmiddels ruim 30.000 kilometer verder en heeft geen misse slag geslagen. Wat mij betreft gaat -ie nog lang niet weg.
Laatst bewerkt:
