Ik ben dit jaar met mijn jongste dochter op vakantie geweest. Het was de bedoeling dat "het vriendje" ook mee zou gaan maar hij moest werken.
De reis verliep voorspoedig. Ik was wel op een van de beruchte zwarte zaterdagen vertrokken, maar ik moest aan de westkust van Frankrijk zijn en het toerisme staat vooral vast op de "route du soleil". Alleen de bekende tolpoortjes waren wat druk waardoor ik zowel heen als terug een goede 12 uur nodig had voor 950 km.
De Seat voldeed prima voor die kleine sleurhut van mij. Nu is deze sleurhut wel aangepast voor optimaal weggedrag, maar de Seat had er helemaal geen moeite mee.
Een foto van de heenreis:
En op de camping met zogenaamde "riante plaatsen".
Mijn auto staat net buiten beeld, en daarmee was het plekje vol.
Dit was een vakantie van kleine missers. Het begon op de heenreis, kennelijk heb ik ergens een spijker gevonden met mijn achterband. De boordcomputer gaf na zoveel uur aan dat ik een lekke band had en vanaf dat moment heb ik bij iedere rustpauze even de achterband opgepompt. Eenmaal op de camping dacht ik de achterband op te pompen met de accu van de caravan maar dat vond de diode van de lader geen prettig idee en daar kwam dus een rookpluimpje uit. En zoals je weet: Als de rook er uit is, is de elektriciteit op.
En geen 12 volt betekent ook geen gloeilampen. Gelukkig heeft deze oude blinde kip een soort obsessieve manie om zaklampjes te verzamelen.
Maar, helaas heb ik ook een set ventilatoren achter het koelelement van de ingebouwde caravankoelkast gemonteerd om de koelkast van de caravan beter te laten werken. Deze ventilatoren draaien op .... 12 volt. Dus kon de caravankoelkast geen ijsklompen maken voor mijn Pastis, het is dus een bijna blauwe knoop vakantie geworden...
Gelukkig had ik een 12/220 volt koelbox bij me voor het eten.
Na het slopen van de lader kregen we zin de tent op te zetten die ik voor dochterlief en het vriendje had meegenomen. Dat zou wel betekenen dat we de auto buiten de camping moesten parkeren, maar het plan was een fiets te huren en vlak voor vertrek de auto weer op te zoeken.
Helaas, het doek hadden we bij ons, maar de stokken..... zijn nog steeds zoek. Dus de tent weer opgeborgen en de auto naast de sleurhut met een velg op het zand. Dochterlief heeft dus het gesnurk van haar vader in die kleine drie persoons sleurhut moeten overleven.
Tijdens de vakantie ontdekten we ook dat een koelbox met koeling in het deksel een vervelende eigenschap heeft. Het condenswater van de koeling druipt.... juist, het papierke van mijn echte franse superstinkkaas was zeiknat.
Tijdens een van de vele rustmomenten ging dochterlief met haar volle 60 kg op de stoel zitten - ik weeg bijna het dubbele, 100 kg, maar ik zak er niet doorheen. Krak... brak er een bout af. Nu heb ik een uit elkaar getrokken stoel in onderdelen in de sleurhut slingeren (stof van zitting was gescheurd) dus een vervangend boutje was snel gevonden.
We hebben ook een dag regen gehad. Geeft niet, we zaten op het schiereiland Quiberon en vlak bij was een museum van oude duikboten uit WO II. Wat raar, die Fransen geven buiten al aan dat de verzameling compleet is....
Ja hoor, voor noppes dus vele vogeltjes met fijnstof uit het luchtruim verjaagd. Met "complet" bedoelen de Fransen dat het maximum aantal bezoekers bereikt is. Wel lag er buiten nog een relikwie uit WO II
Voordat we naar het museum konden moest ik eerst natuurlijk de band oppompen en ik was ook zo handig eerst de olie te peilen. Het streepje "minimum" werd nog net gehaald, maar als ik de auto schuin had geparkeerd...
Toen ik van huis wegreed, dacht ik nog gemakkelijk heen en weer te kunnen rijden op het restje olie, een beurtje stond geplanned direct na de vakantie. Deze meting gaf dus de uitdaging olie te scoren.
In Nederland wordt de olie door de garage bijgevuld; helaas is deze Spaanse Duitser erg kieskeurig. Maar, ik weet niet welke olie er in moet en de leasemaatschappij vertrouwt haar bestuurders in zoverre dat men denkt dat een 710-dop vinden al onmogelijk is.
Daar sta je dus in een Franse garage met personeel wat vooral Frans spreekt om olie te vragen waarvan ik niet meer weet dan dat er iets van "long life" op moet staan. Gelukkig, die twee woorden zijn de toverwoorden. Ik heb een of ander soort synthetische, chemisch verkeerd gekleurde, stralende, kankerverwekkende, bijna in lood verpakte vloeistof gekregen wat in het blok gekieperd moest worden. Voor 20,95 per liter, terwijl mijn dealer beweert dat het "dik 30 euro per liter kost".
Ondanks de heftig gepeperde rekening van de camping, de vele kleine tegenslagen en de korte duur is dit wel een erg goed geslaagde vakantie geweest. Ik heb kunnen lezen (ouderwets, met informatie op papier) en ik heb veel met mijn dochter kunnen praten. En dat laatste is iets wat de moderne communicatiemiddelen af en toe onmogelijk maken. Ik ben van de generatie die niet geleerd heeft informatie via schermpjes uit te wisselen en de jeugd gaat een richting uit waarbij geluid haar functie als informatiedrager gaat verliezen. Misschien ga ik de tijd nog meemaken waarin mensen direct via een met gedachten bestuurd medium gaan communiceren - en ik denk dat dat voor mij een moeilijke tijd gaat worden.
Denk maar eens aan de combinatie van een bijzonder lekker uitziende buurvrouw vergezeld van een haantjes-macho.
