Vandaag was een mooie dag. Immers, het zonnetje scheen en het was bijna 20 graden. Vol goede moed opgestaan, om er echter direct achter te komen dat het toch wel errug hard waaide.. Daar houdt mijn 600'tje niet zo van. Ondanks mijn 85kg worden we dan met z'n tweeën alle kanten opgeblazen. Één windvlaag en je rijdt zó twee meter verder naar links of rechts dan gepland. Dat heb ik al eens meegemaakt en dat wil ik ook graag bij die ene keer houden. Maarja, het zonnetje lonkt.
Gelukkig heeft m'n pa ook een motor. Een 'wat' zwaardere. Een ZZR 1400, om precies te zijn. Nooit heb ik enig verlangen gevoeld om daar op te stappen. Te groot, te lang, te breed, te zwaar en te veel vermogen voor elke plek behalve de Autobahn. Daar is toch geen plezier aan te beleven? De lichtvoetigheid van m'n CBR (door m'n pa liefkozend 'de brommer' genoemd) en het gemak waarmee je hem van de ene naar de andere kant kan gooien, dát is leuk! Maarja, ik wil toch graag een stuk toeren en zo'n ZZR zal ongetwijfeld wat stabieler op de weg liggen tijdens harde wind.
Aldus besloten maar een blokje om te gaan met de ZZR. Niet al te ver, want zo'n motor is helemaal niet leuk op binnenwegen. Direct werd mijn vooroordeel bevestigd. Tank is veel te breed. Moeilijk de bocht om te krijgen. Schakelen van 1 naar 2 gaat niet soepel. En bovendien: gróóót. Ik voel me totaal niet de baas over dit
powerhouse. Maar ik weet ook dat je het rijden op een nieuwe fiets tijd moet geven. Alle begin is onwennig en niets voelt zo fijn als je eigen fiets.
De eerste paar bochten gaan houterig. Maar tussen het normale verkeer, op weg naar leukere weggetjes, begin ik langzaam te wennen. Koppelen en schakelen gaat eigenlijk erg vloeiend als je het eenmaal onder de knie hebt. De remmen zijn subliem. En wat loopt het blok mooi rond. Bovendien, wát een koppel. Ik hoef veel minder vaak in de bak te roeren dan op m'n CBR. Eenmaal op de wat leukere weggetjes, die ik bovendien goed ken (
dit stuk is favoriet, bij de laatste rotonde omdraaien en weer terug
), kunnen we het steeds beter met elkaar vinden. Ik dwing mezelf geen ontzag te hebben voor de machine en hem gewoon met harde hand dáár te duwen waar ik hem hebben wil. Gevoelsmatig lijkt hij onder me te krimpen en verrek, met wat kracht blijkt hij kinderlijk eenvoudig van het ene op het andere oor te leggen. Zonder al te veel moeite begeef ik me in hellingshoeken die ik bij vertrek echt niet had durven dromen.
Inmiddels durf ik ook het gas wat verder open te draaien en godsgloeiendekolere, wat gaat dat ding dan met je aan de haal. Niet. Normaal. Onder de 5000tpm is er weinig aan de hand, daarboven breekt de hel los. Ik heb m'n helm letterlijk volgeschreeuwd van opwinding. Wat is dit gaaf! Inhaalmanoeuvres die ik met m'n CBR nog geeneens overweeg, zijn op deze machine achter de rug voordat ik er erg in heb. Een ogenblik volgas in z'n 2 en bij het weer dichtdraaien van de gaskraan zie ik nog net '180' voorbij komen op de teller. Verslavend. En hierna weer net zo makkelijk met 2500tpm sukkelend achter de zoveelste bejaarde.
Jullie begrijpen, het was een mooie dag. Ik ben helemaal verliefd geworden op een motor die hier al zeven jaar in de garage staat. In de bijna twee jaar dat ik m'n motorrijbewijs heb, heb ik hem nooit een blik waardig gegund. Nooit heb ik begrepen waarom m'n vader zo lyrisch was over dat ding. Maar nu begrijp ik hem volledig. Ik vrees dat m'n eigen CBR tegen gaat vallen volgende keer..
Wát een machine.
