Het evenement zelf dan. Omdat ik er al van uit ging dat er flinke files zouden onstaan, hebben wij ons niet gehaast. Ik ga wel wanneer de grootste drukte bij de entree voorbij is. Zo konden wij inderdaad vrijwel doorrijden, en helemaal achteraan het parkeerterrein aansluiten. Vijfde auto van links, achterste rij.
Wat je hier ziet is slechts een deel van het binnenterrein van het circuit. Alles stond vol, en we stonden heel wat strakker uitgelijnd dan op
deze foto van het terrein. De hogergelegen twee pleinen waren voor vooroorlogse exemplaren en voor bijzondere carrosserieën. De hoek voor de zescilinders en het lagere gebied voor het 'gewone spul'. Er schijnen werkelijk meer dan 1000 Tractions aanwezig te zijn geweest. Zou het met 100 jaar TA weer lukken? Ik weet het niet, er is veel wat tegen zulke grote bijeenkomsten pleit voor de toekomst vrees ik. Dus misschien is dit wel het grootste evenement dat ik mee zal maken.
In de pitstraat moesten we ons aanmelden. Om herkenbaar te zijn als Nederlander kregen we wat neptulpen om op de auto te bevestigen. Die zitten er nog op, staat best leuk. In de pitstraat waren ook de handelaren te vinden. Ik vond het er niet veel, voor zo'n groot evenement. Maar dat zal wel Frans zijn, commercieel gezien zijn die niet altijd het meest tactisch. Dus na een rondje roestige meuk, nieuwe namaak en verwante prullaria had ik dat wel gauw gezien.
Het museum dan? Dat stelde nog minder voor. Een heel vroege, een beschilderde, de zescilinder Cabriolet (3 gemaakt) van madame Michelin, een wrak van een Duits gebouwd exemplaar (wel een
interessant verhaal trouwens, ik kende die historie niet!), een door kinderen gerestaureerde, een DS...
Dan was de parkeerplaats veel interessanter. Van rijdende doodskisten (zie
deze dorpels eens...) tot de
mooiste coachbuilt exemplaren of eigen
knutselwerken. Dan merk je toch dat bij zo'n modelspecifieke bijeenkomst je veel auto's voorbij loopt die in andere omstandigheden veel aandacht hadden gekregen. Leuker is wanneer je in gesprek raakt, zoals met onze in Tsjechië wonende Finse buurman op de parkeerplaats. Hij had de heenreis zonder werkende dynamo weten af te ronden, door tijdens de overnachting de accu aan de lader te zetten en overdag zo min mogelijk te verbruiken. En rondlopend kom ik inmiddels genoeg (Nederlandse) bekenden tegen waarmee je dan weer een praatje maakt.
Per vak op de parkeerplaats kreeg je een nummer toebedeeld. Dat nummer stond ook op een tijdschema, dat aangaf wanneer je je met auto mocht melden achter de pitboxen. Dan mocht je het circuit op! Sommigen zagen het echt als rondje toeristisch toeren in een file, maar daarvoor ben je niet op een circuit... Instructies werden niet gegeven, misschien per Franstalige omroeper maar dat ging zo snel in slechte kwaliteit dat ik er weinig van volgde. Dus gas erop!
Met mijn net gereviseerde motor durfde ik nog geen plankgas te geven, maar toch reed ik binnen enkele bochten met een paar auto's vooraan. Het circuit ligt echt tegen de bergen aan, waardoor er hoogteverschillen in zitten waar de Traction best we moeite mee heeft. In zijn twee omhoog dat overleef je wel, maar vooral naar beneden moet je meer nadenken. Omlaag denderend moet je je wel realiseren dat die vier trommelremmen hard aan de bak moeten om die haakse bocht daaronder weer om te komen... Nadat ik één keer een flinke ruk aan mijn stuur heb moeten geven om mijn voorganger te ontwijken ben ik het wel iets rustiger aan gaan doen. Later hoorde ik van anderen, die nog wat fanatieker waren, dat ze op een gegeven moment eigenlijk geen remmen meer hadden omdat die zo oververhit waren. Dat wilde ik voorkomen.
Ik ben dus lekker een Fransman in een Normale (het grotere model) gaan volgen. Hij reed wel een fijn tempo. Intussen maakte mijn vriendin wat foto's, voor zover ze niet tegen de deur of tegen mij aan lag in de bochten. Als bijrijder mis je elke vorm van houvast... De Fransman vond het op een gegeven moment wel genoeg geweest en liet mij voorbij, om daarna andersom te gaan spelen. Met groot licht seinend op mijn achterbumper hangen en zo, gezellig.
Geen idee hebbend van wat hij wilde, maakte ik ruimte. Maar hij bleef erachter rijden. Op
de foto is te zien dat hij toen aan het filmen was. Na drie rondes naderden wij de finish weer, en hadden we de trage drentelaars alweer in zicht. Eigenlijk hadden we toen naar binnen gemoeten, maar omdat wij toch harder reden lieten ze ons nog een rondje gaan. Toen we na ronde 4 naar de kant werden gedirigeerd stopte de Fransman naast ons, en zei dat we elkaar straks even op moesten zoeken op het terrein. Na drie rondjes terrein (hij stond niet in het vak waar hij met zijn auto hoorde, lekker Frans) vonden we hem en toen kon hij me zijn filmpje sturen. Naderhand heb ik hem mijn foto's gestuurd natuurlijk, en hoorde ik dat hij op de terugweg in een greppel is gestrand met een gebroken aandrijfas. Ik blij dat dat niet gebeurde toen hij naast me racete... Anyway, het filmpje.
Ik maakte dus ruimte en deed het wat rustiger aan. Daarnaast is dit ook nog eens een flink steil stukje omhoog. Maar neem van me aan dat deze bochten toch best rap voelden in een Traction.
's Avonds waren er enkele tijdvakken en enkele tenten met willekeurig ingedeelde borrels met eten. Wij waren pas om half 10 aan de beurt, dus we hebben ervoor toch maar wat gegeten. En de willekeurige indeling zorgde er blijkbaar voor dat we geen enkele andere Nederlander troffen. Om nu in zo'n lawaaiige borrelsetting tegen Fransen aan gaan proberen te lullen had ik niet zo'n trek in, dus na meerdere desserts

zijn we op tijd terug gegaan.
De volgende dag was het nog heter dan op dag 1. Het terrein is veel asfalt en nauwelijks schaduw, dus het was overleven... Er was een schema gecommuniceerd, maar op zijn Frans klopte de uitvoering totaal niet met de planning. Dus meer rondes circuit zaten er niet meer in, ik had geen zin om in een rij aan te sluiten en dan toch teruggefloten te worden omdat er ineens weer wat anders gepland wordt op het circuit. Zoals de 2-liter challenge. Hoe ver kom je met 2 liter benzine? Dat was een langdradige wedstrijd kan ik je vertellen, maar de Fransen vinden het schijnbaar geweldig. Wat een enthousiasme op de tribune. Mijn vriendin ging intussen met een
paraplu als parasol een wat lezen bij de auto, die had wel genoeg gezien.
Er was ook nog een 'echte race' gepland. Twee Traction-specialisten hadden speciaal een auto geprepareerd om elkaar het leven zuur te maken. Alleen was de strijd bij de start al gestreden, de gele reed direct weg van de andere...
Citroën Traction Avant racing Rackkatrac & Atelier des Chevrons by
MilanWH, on Flickr
Eind van de vrijdag kwamen bijna alle Nederlanders nog samen in een hoek van het terrein om daar even bij te praten.
Zaterdag was de open dag van het evenement, wanneer ook bezoekers mochten komen en ritjes op het circuit mochten maken met vrijwillige Tractionrijders. Die dag hebben wij besloten wat anders te gaan doen, we hadden het terrein wel genoeg gezien. Dus Clermont Ferrand in, naar het Michelinmuseum. Lekker koel, daar hebben we ons wel even vermaakt. En bij het naar buiten gaan werden we verrast door het arriveren van de Vedette-club. Een lading Simca's en Fords veroverde het parkeerterrein. Genieten.
Daarna nog een eindje verderop gaan rijden, om een
oude spoorbrug te bekijken. Ik moet af en toe wat over hebben voor mijn civieltechnisch georiënteerde reisgenote. En eind van de dag hebben we ons nog even gemeld op het terrein. Het was al aardig leeg aan het lopen, maar daardoor kon ik wat mooie combinaties eindelijk goed op de foto zetten. Ik ben fan van period trekhaakaccessoires.
Er kwam nog een lokale oldtimerclub voorbij, met o.a. deze geweldige BX.
De laatste avond zou het diner gehouden worden. Op zijn Frans, een grote zaal met veel ronde tafels en heel veel gangen. Verder was ook niets geregeld, dus er was kans dat je aan tafel kwam met een lading mensen met wie je geen woord kon wisselen. Nederlanders probeerden daar nog wat invloed op te hebben door met zo veel mogelijk tegelijk aan te komen zodat ze hopelijk samen konden zitten. Maar dat liep al in de soep doordat het een totaal verkeersinfarct werd rond de locatie, omdat de beschreven parkeerplaats ineens toch niet gebruikt kon worden. Ik ben blij dat ik dat aan me voorbij heb laten gaan, en me heb volgegeten aan de restjes van de foodtrucks op het circuit.
Al met al was het een typisch Frans evenement. Genoeg te verbeteren als het als Nederlander bekijkt en beschrijft. Maar toch had ik het niet willen missen. Veel moois gezien, gezellige tijden gehad met bekenden en nieuwe contacten.
Nu we toch 1000km naar het zuiden waren, wilde ik niet in een rechte lijn terug. Dus de week na hemelvaart hadden we nog vrij genomen. Het laatste, kortere vervolg komt hierna.
Al mijn foto's van het evenement zelf vind je onder deze link trouwens.