Gewoon Dirk
Wegverkenner
Nu ik al ruim twee jaar en bijna 90.000 km rondtuf in mijn rode Volvo leek het me wel eens tijd om een "Mijn Auto" topic aan te maken.
Ik probeerde eerst netjes een MyReview bij te houden maar aangezien ik meer hier actief ben lijkt dit me meer zinvol. Bovendien vind ik het bij andermans topic ook altijd leuk om te lezen dat er veel en enthousiast gereageerd wordt. Voor ik met de huidige stand van zaken kom zal ik jullie eerst bijpraten over mijn autohistorie en het aanschafproces van de Volvo.
Historie
Ik ben mijn autocarrière begonnen met een Alfa Romeo 33 1.3 I.E. van maar liefst €350,-. Bleu als ik was prikte ik om voor roest te voelen niet tegen de bodem maar de plastic dorpelbeschermers. Tja, daar zat geen roest aan. Ook de proefrit (naar een rotonde 250 meter verderop en terug met de verkoper naast me) bracht niets vreemds aan het licht, behalve dan schimmel op de hoedenplank maar dat lag toch echt aan de locatie van de garage... Na enige tijd was het me wel duidelijk geworden dat de auto zo rot als een mandje was (krik door de bodem heen) dus toen ik bericht kreeg dat de APK eraan zat te komen was het al na negen maanden bye bye Fiona. Ja, al mijn auto's heb ik tot op heden van een naam voorzien.
De 33 werd opgevolgd door nog een Alfa, een 145 1.6 TwinSpark. Deze reed beter, remde veel beter en had airbags en airco. Toch stelde ook deze Alfa mijn geduld (en voornamelijk mijn beurs) op de proef door de krukaslagers eruit te gooien. Een dure motorswap was het gevolg. Toch heb ik vooral veel genoten van mijn Betty de dankzij een zelf gemonteerd open luchtfilter stukken voller klonk. Maar als liefhebber had ik als doel gesteld om veel auto's te hebben in mijn leven dus de 145 moest het veld ruimen.
Ik bleef nog even Italiaans, via de plaatselijke Fiat-Alfa-Lancia specialist waar ik inmiddels aardig bekend mee was kon ik vrij voordelig aan een zeer nette Fiath Stilo Abarth 2.4 20V Selespeed komen. Ze kwam uit 2003, had 51.000km ervaring en de vorige, eerste, eigenaar had de verlengde fabrieksgarantie van vijf jaar erbij genomen. Ik kocht de auto toen deze vier jaar oud was en heb onder garantie de stuurkolom en de cd-wisselaar kunnen laten vervangen. Met deze auto heb ik mijn eerste echte ongeluk gehad, geheel de fout van de tegenpartij overigens. Na twee fantastische en probleemloze jaren (en dat met een Selespeed) werd het tijd voor wat anders en moest Daphne (vanwege het kenteken, zo zaten alle drie mijn eerste auto's erin 33-ND-BT) weg. Niet in de laatste plaats omdat ze me nogal wat fanmail uit Leeuwarden bezorgde.
Wat doe je dan als het tempo eruit moet? Je koopt een auto voor oude mensen. Dus kwam er een Saab 9-3 Cabrio 2.0 S. Haar naam werd simpelweg Sabrio. Een verbazingwekkend leuke auto, de atmosferische 2.0 liter 4-cilinder had een lekker geluidje en was prima in staat om je rustig te laten cruisen. Open reed ik eigenlijk altijd wanneer het droog was. Mede dankzij het windschot en de goede kachel was het altijd goed te doen. Geweldig de blikken die je krijgt als men je bij -4 met het dak open voorbij ziet zoeven. Of wanneer je een twee meter hoge kamerplant op de bijrijdersstoel hebt staan. Diep van binnen heb ik spijt dat ik haar heb weggedaan maar omdat ik drastisch meer kilometers ging maken was de Saab niet meer verantwoord. Ik ging van 10.000 km voor de fun naar 45.000 km (waarvan nog altijd 10.000 km voor de fun) per jaar.
Dus kwam er onvermijdelijk een Diesel. Natuurlijk kon het geen 13 in een dozijn-auto worden dus kwam er een Coupé. Alhoewel, ik denk dat Lolita meer 3-deur hatchback was dan coupé, Citroën dacht daar anders over en noemde haar C4 Coupé 2.0 HDIf VTS. Een vlotte reisgenote met veel luxe aan boord. Vooral de meedraaiende koplampen waren leuk en praktisch. Maar ook hier ging het knagen na een paar jaar. De EGR-klep had ik mogen laten vervangen en ze was al van 190.000 km naar de 260.000 km gebracht. Met de angst voor meer grote gebreken, zeker nu een auto toch een betrouwbaar ding moest zijn, ging ik kijken of er niet betere opties voor mij waren. Die dacht ik te vinden in private lease dus werd de Citroën verkocht aan een Fransoos, ze ging dus terug naar haar thuisland.
Omdat ik nog geen opvolger had heb ik tijdelijk eenkoekentrommel C3 gehuurd door mijn werk gereden, geen pretje op de Belgische snelwegen (of ik ben gewoon verwend). Na het hebben van minimaal 1 Alfa en 200+ km/u te rijden (Stilo) heb ik meteen nog een item af kunnen strepen van mijn auto-bucketlist. Op een plots gladde snelweg heb ik namelijk een huurauto in de prak gereden. Een aparte ervaring al vond ik het geen moment echt eng worden. Ter vervanging kreeg ik een KIA Rio met 7 km op de teller. Een verbetering ten opzichte van de C3 wat ik niet verwacht had.
Aanschaf
Daar zit je dan, je rijdt C4 maar wilt iets nieuws. Vanwege het hoge jaarkilometrage praat je jezelf meteen een gloednieuwe auto aan. Immers, met een nieuwe heb je geen gezeik van een ander. Maar een nieuwe auto kopen, comfortabel en groot genoeg om dagelijks heel wat kilometers te maken, daar heb ik het geld niet voor. Dus ging ik leasen maar dan wel privé. Op de site van toplease (onderdeel van alphabet) kwam ik er al snel achter wat er ongeveer mogelijk was voor mijn budget, tijd om proefritten te gaan maken. In het kort de auto's die het niet zijn geworden.
Nissan Juke - In mijn ogen een leuke auto om te zien, rijdt goed wanneer het onverhard wordt (handig als je zoals ik vaak op fabrieksterreinen e.d. moet zijn) maar het voelt toch wat blikkerig allemaal. Veel windgeruis op hogere snelheden en een onmogelijk zicht op hoge verkeerslichten. Nog steeds draag ik deze auto een warm hart toe maar hij was het toch niet helemaal.
Bij Renault waren ze zelf zo enthousiast over de toen net nieuwe Clio dat ik wel een proefrit moest maken. Dit viel tegen, weinig ruimte en slechte afwerking (haal voor de gein maar eens je vinger langs de plastic inleg op het stuurwiel, langs de naden kan je zo jezelf open halen). Na aandringen (heel het lease-verhaal werd niet echt geloofd) mocht ik toch even proefrijden in de Mégane. Lekker vlot dieselblok, genoeg ruimte en rust in het interieur. Toch was hij niet goed genoeg uiteindelijk.
Ford Focus - Omdat ik alles een kans wil geven, dus ook een driecilinder, werd er ook proefgereden met de ecoboost Focus. Het reed niet verkeerd maar hield niet echt over. Zeker ten opzichte van de Mégane. Bovendien vond ik de middenconsole vrij druk, een nadeel in mijn ogen. Wat bij deze auto (en de Juke, Focus en nog wat modellen) me echt tegenzat was de donkere hemelbekleding, man wat maakt dat een interieur somber in mijn ogen.
Peugeot 208 - De 308 was er nog niet en de 307 sprak me totaal niet aan. Het rijden in een 208 viel me niet tegen al was het wel even wennen in de cockpit. Zo kon ik niet in 1 oogopslag zien hoe hard ik reed, ik moest ongeacht de instelling van stuur en stoel altijd even over of ander het stuur kijken. De ruimte was wel om te huilen, toch een punt als je zo nu en dan een schoonbroer (2.10 m) als passagier hebt. Ook het comfort, voornamelijk onverhard, liet te wensen over.
Opel Astra - Het model deed me niet veel, puur voor de vorm een testrit gemaakt. Interieur kwam over als een bij elkaar geraapt zootje. alsof men op de ontwerpafdeling in een dag de middenconsole bij elkaar had verzonnen. Ik kon buiten de satelieten aan het stuur dan ook niets intuïtief bedienen. Verder reed het wel redeljik, zeker niet slecht.
Mini Countryman. Rijdt leuk, kan goed met onverhard overweg maar is totaal niet praktisch en veel te duur. Wel leuk om eens mee te hebben gereden maar het was al snel duidelijk dat dit niet was wat ik zocht. Veel rijgeluiden in het interieur, slecht zicht op verkeerslichten door de steile voorruit en een slecht schakelende handbak hielpen hem ook niet echt.
Als laatste stond er een ritje met de V40 gepland. Ik had al eerder terecht gekund maar dan zou ik met de benzine moeten rijden, ik wilde een eerlijk vergelijk dus wachtte ik liever op de diesel. Vanaf de eerste meters vielen mijn eega en ik als een blok voor deze auto. Wat een rust en comfort. Een heerlijk degelijk interieur wat echt een klasse beter was dan de rest. Dat was echter niet terug te zien in het leasetarief. De knoop was vrij snel doorgehakt en de auto was meteen na de proefrit besteld. Het werd een D2 momentum met winterline pakket bestaande uit verwarmde voorruit, stoelverwarming en meesturende xenon-koplampen. Tevens werd er geïnvesteerd in een premium-audio systeem, navigatie, achteruitrijcamera, volwaardig reservewiel en een zonnebrilhouder. Over de kleur was er een korte discussie. Beide vonden we het jammer dat felblauw voorbehouden was aan het R-design pakket (een schaap in wolfskleren hoefde niet voor ons) dus wilde ik knalrood of goudgeel. Mijn vriendin wilde donkerblauw of knalrood dus werd het uiteindelijk passion red, knalrood dus.
Na drie lange maanden wachten (en rondtoeren in een C3 en Rio) konden we gaan kijken bij de dealer, ze was aangekomen uit Gent.
Ik heb nog foto's van hoe ze er toen bij stond, deze zal ik thuis opzoeken en uploaden.
Ik probeerde eerst netjes een MyReview bij te houden maar aangezien ik meer hier actief ben lijkt dit me meer zinvol. Bovendien vind ik het bij andermans topic ook altijd leuk om te lezen dat er veel en enthousiast gereageerd wordt. Voor ik met de huidige stand van zaken kom zal ik jullie eerst bijpraten over mijn autohistorie en het aanschafproces van de Volvo.
Historie
Ik ben mijn autocarrière begonnen met een Alfa Romeo 33 1.3 I.E. van maar liefst €350,-. Bleu als ik was prikte ik om voor roest te voelen niet tegen de bodem maar de plastic dorpelbeschermers. Tja, daar zat geen roest aan. Ook de proefrit (naar een rotonde 250 meter verderop en terug met de verkoper naast me) bracht niets vreemds aan het licht, behalve dan schimmel op de hoedenplank maar dat lag toch echt aan de locatie van de garage... Na enige tijd was het me wel duidelijk geworden dat de auto zo rot als een mandje was (krik door de bodem heen) dus toen ik bericht kreeg dat de APK eraan zat te komen was het al na negen maanden bye bye Fiona. Ja, al mijn auto's heb ik tot op heden van een naam voorzien.
De 33 werd opgevolgd door nog een Alfa, een 145 1.6 TwinSpark. Deze reed beter, remde veel beter en had airbags en airco. Toch stelde ook deze Alfa mijn geduld (en voornamelijk mijn beurs) op de proef door de krukaslagers eruit te gooien. Een dure motorswap was het gevolg. Toch heb ik vooral veel genoten van mijn Betty de dankzij een zelf gemonteerd open luchtfilter stukken voller klonk. Maar als liefhebber had ik als doel gesteld om veel auto's te hebben in mijn leven dus de 145 moest het veld ruimen.
Ik bleef nog even Italiaans, via de plaatselijke Fiat-Alfa-Lancia specialist waar ik inmiddels aardig bekend mee was kon ik vrij voordelig aan een zeer nette Fiath Stilo Abarth 2.4 20V Selespeed komen. Ze kwam uit 2003, had 51.000km ervaring en de vorige, eerste, eigenaar had de verlengde fabrieksgarantie van vijf jaar erbij genomen. Ik kocht de auto toen deze vier jaar oud was en heb onder garantie de stuurkolom en de cd-wisselaar kunnen laten vervangen. Met deze auto heb ik mijn eerste echte ongeluk gehad, geheel de fout van de tegenpartij overigens. Na twee fantastische en probleemloze jaren (en dat met een Selespeed) werd het tijd voor wat anders en moest Daphne (vanwege het kenteken, zo zaten alle drie mijn eerste auto's erin 33-ND-BT) weg. Niet in de laatste plaats omdat ze me nogal wat fanmail uit Leeuwarden bezorgde.
Wat doe je dan als het tempo eruit moet? Je koopt een auto voor oude mensen. Dus kwam er een Saab 9-3 Cabrio 2.0 S. Haar naam werd simpelweg Sabrio. Een verbazingwekkend leuke auto, de atmosferische 2.0 liter 4-cilinder had een lekker geluidje en was prima in staat om je rustig te laten cruisen. Open reed ik eigenlijk altijd wanneer het droog was. Mede dankzij het windschot en de goede kachel was het altijd goed te doen. Geweldig de blikken die je krijgt als men je bij -4 met het dak open voorbij ziet zoeven. Of wanneer je een twee meter hoge kamerplant op de bijrijdersstoel hebt staan. Diep van binnen heb ik spijt dat ik haar heb weggedaan maar omdat ik drastisch meer kilometers ging maken was de Saab niet meer verantwoord. Ik ging van 10.000 km voor de fun naar 45.000 km (waarvan nog altijd 10.000 km voor de fun) per jaar.
Dus kwam er onvermijdelijk een Diesel. Natuurlijk kon het geen 13 in een dozijn-auto worden dus kwam er een Coupé. Alhoewel, ik denk dat Lolita meer 3-deur hatchback was dan coupé, Citroën dacht daar anders over en noemde haar C4 Coupé 2.0 HDIf VTS. Een vlotte reisgenote met veel luxe aan boord. Vooral de meedraaiende koplampen waren leuk en praktisch. Maar ook hier ging het knagen na een paar jaar. De EGR-klep had ik mogen laten vervangen en ze was al van 190.000 km naar de 260.000 km gebracht. Met de angst voor meer grote gebreken, zeker nu een auto toch een betrouwbaar ding moest zijn, ging ik kijken of er niet betere opties voor mij waren. Die dacht ik te vinden in private lease dus werd de Citroën verkocht aan een Fransoos, ze ging dus terug naar haar thuisland.
Omdat ik nog geen opvolger had heb ik tijdelijk een
Aanschaf
Daar zit je dan, je rijdt C4 maar wilt iets nieuws. Vanwege het hoge jaarkilometrage praat je jezelf meteen een gloednieuwe auto aan. Immers, met een nieuwe heb je geen gezeik van een ander. Maar een nieuwe auto kopen, comfortabel en groot genoeg om dagelijks heel wat kilometers te maken, daar heb ik het geld niet voor. Dus ging ik leasen maar dan wel privé. Op de site van toplease (onderdeel van alphabet) kwam ik er al snel achter wat er ongeveer mogelijk was voor mijn budget, tijd om proefritten te gaan maken. In het kort de auto's die het niet zijn geworden.
Nissan Juke - In mijn ogen een leuke auto om te zien, rijdt goed wanneer het onverhard wordt (handig als je zoals ik vaak op fabrieksterreinen e.d. moet zijn) maar het voelt toch wat blikkerig allemaal. Veel windgeruis op hogere snelheden en een onmogelijk zicht op hoge verkeerslichten. Nog steeds draag ik deze auto een warm hart toe maar hij was het toch niet helemaal.
Bij Renault waren ze zelf zo enthousiast over de toen net nieuwe Clio dat ik wel een proefrit moest maken. Dit viel tegen, weinig ruimte en slechte afwerking (haal voor de gein maar eens je vinger langs de plastic inleg op het stuurwiel, langs de naden kan je zo jezelf open halen). Na aandringen (heel het lease-verhaal werd niet echt geloofd) mocht ik toch even proefrijden in de Mégane. Lekker vlot dieselblok, genoeg ruimte en rust in het interieur. Toch was hij niet goed genoeg uiteindelijk.
Ford Focus - Omdat ik alles een kans wil geven, dus ook een driecilinder, werd er ook proefgereden met de ecoboost Focus. Het reed niet verkeerd maar hield niet echt over. Zeker ten opzichte van de Mégane. Bovendien vond ik de middenconsole vrij druk, een nadeel in mijn ogen. Wat bij deze auto (en de Juke, Focus en nog wat modellen) me echt tegenzat was de donkere hemelbekleding, man wat maakt dat een interieur somber in mijn ogen.
Peugeot 208 - De 308 was er nog niet en de 307 sprak me totaal niet aan. Het rijden in een 208 viel me niet tegen al was het wel even wennen in de cockpit. Zo kon ik niet in 1 oogopslag zien hoe hard ik reed, ik moest ongeacht de instelling van stuur en stoel altijd even over of ander het stuur kijken. De ruimte was wel om te huilen, toch een punt als je zo nu en dan een schoonbroer (2.10 m) als passagier hebt. Ook het comfort, voornamelijk onverhard, liet te wensen over.
Opel Astra - Het model deed me niet veel, puur voor de vorm een testrit gemaakt. Interieur kwam over als een bij elkaar geraapt zootje. alsof men op de ontwerpafdeling in een dag de middenconsole bij elkaar had verzonnen. Ik kon buiten de satelieten aan het stuur dan ook niets intuïtief bedienen. Verder reed het wel redeljik, zeker niet slecht.
Mini Countryman. Rijdt leuk, kan goed met onverhard overweg maar is totaal niet praktisch en veel te duur. Wel leuk om eens mee te hebben gereden maar het was al snel duidelijk dat dit niet was wat ik zocht. Veel rijgeluiden in het interieur, slecht zicht op verkeerslichten door de steile voorruit en een slecht schakelende handbak hielpen hem ook niet echt.
Als laatste stond er een ritje met de V40 gepland. Ik had al eerder terecht gekund maar dan zou ik met de benzine moeten rijden, ik wilde een eerlijk vergelijk dus wachtte ik liever op de diesel. Vanaf de eerste meters vielen mijn eega en ik als een blok voor deze auto. Wat een rust en comfort. Een heerlijk degelijk interieur wat echt een klasse beter was dan de rest. Dat was echter niet terug te zien in het leasetarief. De knoop was vrij snel doorgehakt en de auto was meteen na de proefrit besteld. Het werd een D2 momentum met winterline pakket bestaande uit verwarmde voorruit, stoelverwarming en meesturende xenon-koplampen. Tevens werd er geïnvesteerd in een premium-audio systeem, navigatie, achteruitrijcamera, volwaardig reservewiel en een zonnebrilhouder. Over de kleur was er een korte discussie. Beide vonden we het jammer dat felblauw voorbehouden was aan het R-design pakket (een schaap in wolfskleren hoefde niet voor ons) dus wilde ik knalrood of goudgeel. Mijn vriendin wilde donkerblauw of knalrood dus werd het uiteindelijk passion red, knalrood dus.
Na drie lange maanden wachten (en rondtoeren in een C3 en Rio) konden we gaan kijken bij de dealer, ze was aangekomen uit Gent.
Ik heb nog foto's van hoe ze er toen bij stond, deze zal ik thuis opzoeken en uploaden.
Laatst bewerkt:
