Ik wilde trouwens nog wat anders vertellen, over een oudere collega op mijn werk. Beetje hak op de tak maar ik denk wel grappig. Turkse man, heel aardig en zeker ook niet onbekwaam. Sociaal heeft hij wat uitdagingen, maar we kunnen heel goed samenwerken. Dit is waargebeurd, voor zijn privacy noem ik hem even Kefir. Da's Turks toch?
Kefir: "Ik ben heel boos op jou?"
Ik: "O jee, wat is er aan de hand?"
Kefir: "Zaterdag vertelde je een mop, ik vond die helemaal niet leuk"
Ik: "Dat is niet zo mooi. Maar zaterdag was ik vrij."
Kefr: "Uuh... donderdag dan, nee, vrijdag. Je maakt me altijd in de war."
Ik: "Oké, sorry daarvoor. Donderdag of vrijdag, wat zei ik in de mop dat je boos maakte?"
Kefir: "Het was niet aardig tegen buitenlanders"
Ik: "Dat is niet zo mooi, was het racistisch?"
Kefir: "Nee, dat niet."
Ik: "Weet je nog wat het dan wel was?"
Kefir, "Nee, maar het was niet netjes"
Ik: "Duidelijk, maar hoe moet ik sorry zeggen als je niet meer weet wat ik zei?. Ik vertel veel moppen."
Kefir: "Nee, je hoeft geen sorry te zeggen, het is goed"
Ik: "Dus het is oké zo""
Kefir: "Ja, en ik moet altijd erg lachen om je grappen."
Dat we nog tijd hebben om werk te kunnen doen is eigenlijk een wonder.