Renault Grand Scenic zei:
Maar goed, lang verhaal, maar mijn punt is dit:
Het lijkt steeds normaler te worden dat mensen extreem reageren op iets heel gewoons en ik begin mij soms af te vragen waar we heen gaan met de maatschappij, het moet grover, harder, met wat gevloek en gescheld en middelvingers en ook ik moet bekenen dat ik het vaker zie dan vroeger en dat is jammer. Herkennen jullie dit ook, ik vind het een vreemd en onnodig verschijnsel maar de maatschappij verhard en de politiek zou ervoor moeten zorgen dat het zooitje bij elkaar blijft
Zo raar is het niet. De hele wereld draait om geld. Dat deed hij altijd al, maar nu (logisch) meer dan ooit tevoren. Nog nooit waren er zo veel oppermachtige en megagrote bedrijven, en zo weinig "kleintjes". Dat brengt automatisch een instelling met zich mee, dat het meer en groter moet. Er moet meer geld verdiend worden, meer macht verworven. Dat dat ten koste gaat van de "kleintjes", blijkt wel uit de regelmatige voorbeelden van grote bedrijven die het topmanagement miljoenen aan boni uitkeert, maar ondertussen wel weer tig man uit de onderste regionen op straat zet. Sociaal maatschappelijke verantwoordelijkheid raakt steeds meer op de achtergrond, omdat het geld steeds belangrijker wordt.
En dat werkt door naar de rest van de maatschappij omdat steeds meer mensen onderdeel zijn van die grote concerns, omdat de kleinere bedrijven steeds minder worden. En die top-managers zitten in de positie om rijker te worden, dus zullen dat niet nalaten. Zij zijn immers degenen die die mentaliteit bij de bedrijven vast houden, en zijn zelf ook op zoek naar meer (macht en geld). De subtop ruikt de kans om met de grote jongens mee te doen en pakt ook wat ze pakken kunnen. Tot slot kom je bij alles wat daar onder zit, en dat zijn hoofdzakelijk mensen die het (net) niet gaan halen. Die zullen altijd in de marge rommelen en het redelijk tot slecht hebben. Aangezien de kloof tussen arm en rijk steeds groter wordt, zullen er dus steeds meer mensen komen die het moeilijk hebben. En dat leidt tot frustratie en spanning. Men gedraagt zich zoals dat van bovenaf wordt voorgedaan - ik eerst, de rest ziet maar hoe ze het doen - en langzaam maar zeker worden "oer" principes weer actief. Het recht van de sterkste. En dat kan twee kanten op: de daadwerkelijk fysiek sterkste of de verbaal sterkste. Bij honden zie je dat ook erg mooi: zo'n köttenlikkertje dat een Rottweiler afbluft.
Ligt de verantwoordelijkheid daarvoor bij de politiek? Ja en nee. Zoals Twingo al schrijft is de politiek een afspiegeling van de maatschappij, van het volk. Niet vreemd dus dat je het daar ook terugziet. Ik geloof niet dat het een gevolg is van de "alles moet kunnen" mentaliteit is de 60-70ies, dit heeft gewoon te maken met geld en macht. Steeds meer mensen staan onder druk, de druk wordt steeds groter en mensen worden ongelukkiger. Het is dan ook niet raar dat steeds meer partijen en personen opduiken en aan populariteit winnen, die aan die gevoelens appelleren. Rechts en extreem rechts is een gevolg en een extreme uiting van het "ik eerst" principe en is een fase vóór een maatschappelijk recht van de sterkste. Wat er gebeurt als het zo ver komt weten we allemaal want de geschiedenisboeken staan er vol mee. En het is niet te stoppen, tenzij we die "ik-eerst" mentaliteit laten gaan. Het probleem daarbij is, dat niet "wij" daar de macht in hebben, maar degenen met de macht en dus het geld. Zolang die vast houden aan hun macht zal er niets veranderen tot het escaleert. Dan krijgen we weer een stevige globale oorlog en daarna mogen we het opnieuw opbouwen. Verbeter de wereld en begin bij jezelf? Tuurlijk, maar als niet iedereen mee gaat doen, gebeurt er niets. Druppel op een gloeiende plaat. Ja, maar veel druppels.... Klopt, en toch verdampen de eerste druppels genadeloos. Pas als de vloed komt heeft het impact. En wie wil zich opofferen? Precies. Niemand.
Oplossing: allemaal boeddhist worden. Één van de belangrijkste lessen van het boeddhisme: eigen je niets toe, want alles wat je bezit kan je kwijtraken en dat bezorgt je leed. Wij leven in een wereld van hebben of willen hebben en dat gaat steeds meer ten koste van al het andere. De geschiedenis gaat zich herhalen en iedereen kan het aan zien komen, maar niemand kan het stoppen.
In Nederland valt het allemaal nog reuze mee, want het gaat er verhoudingsgewijs gewoon nog heel goed. De armen zijn nog redelijk rijk als je ze vergelijkt met andere landen en daardoor klaagt men "op hoog niveau". Hier gaat het om het niet meer kunnen betalen van de zorgpremie waar elders gevochten wordt om een zak rijst om na dagen weer eens wat te kunnen eten. Maar hoe lang duurt dat nog?
De politiek is niet zozeer een afspiegeling van het volk, maar veel meer van de maatschappij. En de grote, machtige bedrijven maken ook deel uit van die maatschappij en hebben dus ook hun duidelijke invloed in de politiek. Begrijpelijk dus dat ook de politiek niet zo maar het roer om kan gooien. En al helemaal niet in de patstelling die democratie heet - zeker in de vorm waarin die in Nederland functioneert.
Naar mijn mening kan je twee dingen doen. Je kan je verzetten, vechten tegen de bierkaai, je voorbereiden op het moment dat het kaartenhuis instort en daarbij ongelukkig zijn omdat je niets teweeg brengt. Of je drijft mee met de stroom naar die onvermijdelijke waterval en geniet van de weg er naartoe. Loslaten kan heel bevrijdend zijn...
