Zomaar een weekend van een klassiekerrijdster/bezitster.
Zaterdagmorgen, wat is er allemaal gebeurd de afgelopen week?
Het hendeltje van de richtingaanwijzer van Phientje is afgebroken.
Het slot van de achterdeur van Pipomobiel gaat steeds zwaarder.
Goed even een to do lijstje maken:
Richtingaanwijzer Phientje maken.
Slot Pipomobiel gangbaar maken.
De Stoere afkitten en verder afbouwen (verlichting terugplaatsen en weer aansluiten).
Voorzichtig wassen want hij is erg stoffig geworden in de loods.
Als er voldoende tijd over is verder met Jeanne ’66 uitelkaar halen.
Zaterdagmorgen 11 uur opweg naar de loods.
Als eerste het slot van Pipo uitelkaar, bleek gewoon erg vol met vuil te zitten.
De oplossing is dus simpel: goed reinigen met remmenreiniger en met wat grafiet weer inelkaar.
Geen olie of vet erin want dan koekt het met nieuw vuil gewoon weer dicht en dan kun je het over een halfjaar opnieuw doen.
Mijn eega is ondertussen de Stoere aan het kitten.
Achterpaneel.
Voorscherm, let op de nep kitrand onder de bumper, net echt.
Lunchtijd, dus vanmiddag verder. . .
‘s Middags verder met het kitwerk en ik met de richtingaanwijzerhendeltje (mooi woord voor scrabble). Ik kan er niet achterkomen van welk materiaal het gemaakt is en er komt teveel kracht op om het te lijmen, dat is dus geen optie.
De keuze is gemaakt om er aan beide kanten een gaatje in te boren en dan met een M3 draadstukje aanelkaar te schroeven. Het gaatje boren en draad tappen aan de stuur kant ging goed.
Nu het hendeltje, dat gaat minder, domweg omdat ik onvoldoende “vlees” heb om er een gaatje in te boren. Hoe nu verder?
Ik besloot om een stalen pennetje te maken en aan één kant 3 millimeter schroefdraad te snijden.
Goed gereedschap hebben is ook hier weer het halve werk. (Plaatje is van het net geplukt)
Ik heb het hendeltje erg kort gehouden omdat het dan minder snel zal uitbreken.
Van de week maar naar het clubmagazijn voor een heel nieuw schakelsetje.
Het kitwerk bij de Stoere is afgemaakt en de verlichting zit weer op zijn plaats, bijna dan.
Het binnenwerk van het richtingaanwijslampje was volledige verdwenen (weggerot). Oké er wordt weer wat creativiteit verwacht.
Het binnenwerk (het voetje) is een plaatje met een veertje (om de bajonetlamp op zijn plaats te houden) een stangetje waardoor het lampje zijn stroom krijgt.
Het veertje leeft gelukkig nog en ook het plaatje (dat ook als isolatie bedoeld is zodat er geen kortsluiting met min is) leeft nog.
Om dit maar gewoon helemaal nieuw te maken het ik een m4 schroef genomen.
Dan krijg je dit:
Gelijk ook maar een nieuw snoertje maken want dat was ook niet veel meer.
Hier zit het bijna weer op z’n plek.
Het is allemaal leuk werk maar vreet tijd. Het is in de loods net zo lekker “warm”als buiten (4 graden Celsius) dus begonnen we het toch wel koud te krijgen en de middag schoot ookal weer flink op.
Dus het zeil is op Jeanne ’66 blijven liggen en “we called it a day”
Tijd voor een warme douche en een duveltje.
Zondag: ’s morgens is het meestal wat huishoudelijk werk, en na de lunch weer naar de loods.
2 uur: De laatste hand aan de Stoere gelegd.
Klaar.
Maar erg vuil.
De eerste testrit kan gemaakt worden en gelijk even naar de wasstraat om het ergste vuil er voorzichtig met enkel schoon water af te spuiten.
Daar is ze weer, is ’t geen plaatje?
Ondertussen heb ik "binnenverlichting" in Pipo gemaakt.
2 oude bureaulampen die ik nog had
Niet mooi maar werkt uitstekend.
Goed dan nu maar met het echte werk verder. Het rechterscherm is nu ook van Jeanne ’66 af.
Ook nu weer prachtig zoals de conditie van alles is, vooraan zie je het losse scherm waar nul komma nul roest op zit.
Hier een plek waar bijna elke R4 verrot is.
Zelfs het binnenscherm is onbeschadigd.
Verder heb ik een begin gemaakt om de aandrijflijn te ontmantelen.
Ook hier weer met een grote smile op mijn gezicht, zo makkelijk alles los komt en in tact is.
Hier is de stuurkogel al los en de boven en onder fusee zijn ookal los, er hoefde geen hamer of vloek aan te pas te komen.
Ook de ashoezen zijn nog prima, maar die zijn 3 jaar geleden al vervangen.
Goed, toen was de zondag ook weer om, alleen nog even de kinderen toedekken.
Welterusten en tot de volgende ronde.
Renate, vraagt men mij weleens, vindt jij dat nou leuk elke keer die vieze handen en die ongezellige koude loods?
Wel dan vertel ik het hierbovenstaande en zeg volmondig JA.
Wel moet ik toegeven dat het erg fijn is, bijna cruciaal, dat mijn lief er ook veel plezier in heeft gekregen.
Dat klussen in mijn loodsje is pure therapie, en in dat kader kan ik het iedereen aanraden.
Wil je alleen met een klassieker rijden en verder niets, dan kan ik het iedereen afraden.
Er gaat veel tijd in zitten en goedkoop is het ook niet.
Maar wij krijgen er zoveel voor terug (het altijd in een speciale auto te kunnen rijden bijvoorbeeld)
Dat de moeite die we er voor doen eigenlijk geen moeite is.
Tot zover de lezing van filosofe Renate.
P.S. de Stoere zou morgen weer als dagelijkse ingezet worden maar dat moet nog een weekje wachten omdat de gasklep van de carburateur niet goed (genoeg) kan bewegen zodat er een "dood punt" in zit.
Zo zie je, je bent nooit klaar met oude rommel.
