Ik weet niet helemaal zeker of jullie mijn bijdrage waarderen (want geen actueel Simca eigenaar), maar ik verwacht het toch wel. Als oud Simca 1100 rijder (oud mag je ook letterlijk nemen) zit ik hier al een tijd mee te kijken. Ik heb onlangs een echt goede diascanner aangeschaft en nu komen er allerlei juweeltjes uit het verleden naar boven. En dus ga ik jullie een verhaaltje vertellen en wat foto’s laten zien uit de tijd dat de Simca 1100 nog in grote getale het straatbeeld opluisterde.
Najaar 1978: ik was 19 jaar en “toe” aan mijn tweede auto. Ik had al wat geld verdiend en wilde nu een serieuze auto. De 1100 TI hing als mini-poster al vanaf mijn 15e jaar aan de wand en die zag ik dus wel zitten. Een echte GTI “avant-la-lettre”, snel, luxe, veel metertjes (belangrijk als je 19 jaar bent) en vooral veel lampen! En voor en achter spoilers (nou ja, -tjes). Ik had toen nog niet helemaal door dat de betaalbaarheid van gebruikte 1100’s iets te maken had met (gebrek aan) productiekwaliteit. Het werd een rode tweedeurs TI uit 1975 met behoorlijk veel kilometers op de teller (98.000). Maar, de onderhoudshistorie was compleet en de auto was netjes dus voor 3850,- gulden wisselde hij van eigenaar. En ik was er beretrots op, vooral op die stoere 8 lichtunits voor. Kenners zullen op de foto’s zien dat de breedstralers niet origineel zijn. Dat waren ze wel bij de koop, maar bij allebei was het glas door steenslag stuk en de reflector aangetast. Ik zou dat nu niet meer zo doen (altijd origineel), maar toen vond ik “aftermarket” breedstralers ook goed. Natuurlijk, net als de verstralers in dat mooie geel…
De auto heeft me nooit laten staan, maar gaandeweg kwam ik er toch wel achter dat de totale kwaliteit niet top was. Met vier jaar oud begon het linker voorscherm al door te roesten (niet zichtbaar op de foto’s, de blaasjes waren nog klein, maar toch), hij lekte water in het interieur en vooral: die versnellingsbak! Ik heb de auto een jaar gehad en het is 30 jaar geleden, maar nog steeds voel ik dat mechanische schuiven/schuren om een versnelling in te leggen. Terugschakelen naar één ging helemaal niet meer met rollende auto en naar twee ging dat slechts met veel beleid en tussengas. Met af en toe toch een zeer onaangename mechanische kraak uit het vooronder. Klap op de vuurpijl was het hoge olieverbruik, maar dat kan ook iets met de vorige eigenaar te maken hebben gehad. Maar toch, ik bleef er trots op en heb er ook zeker lekker mee gereden. De besturing was loodzwaar (kan niemand zich tegenwoordig nog voorstellen, nu de eerste de beste Suzuki Alto al stuurbekrachtiging heeft), maar zorgde er tevens voor dat de auto als op rails rechtuit liep. En de motor met zijn twee dubbele carburateurs startte zonder choke, liep dan een beetje protesterend maar trok eenmaal opgewarmd fantastisch.
Foto’s nu: met vrienden, in het bezit van een 1100 Spécial uit 1974 gingen wij in augustus 1979 naar het Zuiden van Frankrijk, Argelès-Plage om precies te zijn. Voor het rijplezier volledig binnendoor over kleine weggetjes. Bij het zien van de foto’s zul je je afvragen hoe we er nu uitzien als we dertig geleden al zo lelijk waren
Start in Vlaardingen
Belgische E19 (wat een rust toen op die wegen)
De blauwe Spécial reed op gas en dat was er niet of nauwelijks in Frankrijk; dus verstopte sproeier na het overschakelen op benzine….
Even overleggen over de route
Camping in Châtillon-sur-Loire
Boven de Dordogne (maar wel in het Departement Cantal)
