Nou een paar details dan maar. Eerst de geschiedenis.
Deze Sud is gebouwd in het voorjaar van 1975 ergens. En toendertijd zaten er op de Italiaanse markt nog geen buitenspiegels bij als standaard.
Afgeleverd op 13 April 1975 aan een heer in Gioia dei Marsi (L'Aquila) - grofweg even ver van Napels als van Rome maar dan niet aan de kust.
In 1993 (nog steeds bij die eigenaar) geschorst en in hun garage gezet. In 2015 is deze meneer overleden.
De familie heeft wat werk laten uitvoeren aan de Sud met nieuwe banden, wat onderhoud en deels opnieuw in de lak zetten. Vermoedelijk waren de liggende delen wel aangetast door de zon. De rode bekleding is ook aangetast door vooral de zon maar was nog zo slecht niet en is dus zo gebleven.
In Oktober 2016 is een liefhebber uit Nederland naar Italie gereisd en heeft daar (bemiddeld door een lokaal autobedrijf) de Sud van de familie overgenomen
In December 2016 kwam de Sud in Nederland aan op transport
Er is gedurende 2017 veel gedaan aan de Sud qua motoronderhoud, remmen en uitgedroogd rubber. Verder is er roest ontdekt wat afkomstig was van de slechte voorruit afdichting (dit is de 1e plek waar een 1e serie Sud altijd gaat roesten) en daar zijn nieuwe delen ingelast en er is zelfs een nieuw voorspatbord geplaatst. Ook is de Sud verder helemaal nagelopen op roest. Ik heb dat zelf ook gedaan en zelfs op de beruchte onderzijde van de deuren heeft deze Sud enkel op de bestuurdersdeur een klein beginnend plekje wat op tijd behandeld is.
Het heeft al bij al tot Juni 2018 geduurd voordat de Sud naar tevreden was en zijn NL kenteken kreeg. Om het te vieren (gok ik) kreeg de Sud ook een houten stuur van een Ti versie.
Kort na het verkrijgen van het kenteken was de Sud dus te spotten bij het Concours Apeldoorn in 2018. En daar is hij door velen gespot, waaronder ik ikzelf.
Hier blijkt al wel uit dat de auto eigendom was van een echte liefhebber. Deze liefhebber heeft in ieder geval ook een Alfa 164 Super gehad en een NSU Ro80 - dus qua smaak zitten we op hetzelfde spoor in ieder geval. Hoe weet ik dit allemaal? Nou de hele collectie is vrijwel rond dezelfde tijd te koop gezet (namelijk vanaf December 2020) vanwege omstandigheden. Ik hoop dat de omstandigheden niet te vervelend waren.
Nu is de vraag naar 1e serie Sud's niet heel groot. Het imago heeft ze niet goed gedaan en binnen de Alfa kringen is het net als de 164 nog altijd een buitenbeentje. En als het dan ook nog eens een vrij specifieke kleurencombinatie is... Oftewel de Sud heeft lang te koop gestaan en in opdracht bij verschillende bedrijven. Vaak ook nog voor een wat te hoge prijs.
Ik heb de Sud een paar keer gezien en uiteindelijk maar eens geïnformeerd om uitgebreider te kijken en ermee te rijden. Na wat onderhandeling over prijs en aanpak van wat puntjes kwam het dus tot een deal met het bedrijf waar de Sud nu stond.
Wat is er verder nog over te zeggen:
- Contactslot links - waarom? Geen idee. Wel zit rechts de knop voor de hoogteverstelling van het stuur.
- De choke zit op dezelfde plek verborgen als bij de Panhard, namelijk onder de stuurkolom
- De Sud heeft wel een Panhard stang op de achteras.. maar mijn Panhard niet
- Net als bij de 164 zijn de veerpoten voor "ondersteboven" qua schokdemper - hierdoor is ook de belasting op het toplager lager en zit er ook over de veer nog een extra lager. De beweging van de veer tijdens het sturen is dus vrij apart - iets waar de 164 nog weleens opmerkingen over krijgt bij de APK. Dat is ook niet zo gek want bij de ontwikkeling van de 164 (die een andere veerpoot constructie heeft dan de Saab-Lancia-Fiat versies) werd er inspiratie opgedaan bij de Sud.
- Het is heel makkelijk rijden met de Sud. Het is soms even zoeken naar de 3 maar dat is het dan ook. Voelt veel moderner aan dan zijn leeftijd.
- De ruimte op de achterbank en e instap met de achterdeuren is heel makkelijk en ruim. Veel beter dan je zou verwachten. Deze kunnen we dus ook goed gebruiken als we met vrienden op pad gaan
- De kofferbak is erg groot en ligt vol met vervangen onderdelen en reserve onderdelen - dat wordt nog uitzoeken
- Zoals het een echte Alfa Romeo betaamd is hij nukkig als de motor koud is maar daarna heerlijk soepel, heel direct aan het gaspedaal en heeft een prachtige klank
- En ook zoals het een echte Alfa betaamd zijn de pedalen klein en dicht bij elkaar. Geen lompe schoenen aan dus.
- Rondom schijfremmen (voor zelfs aan het differentieel, met de handrem erop en ook dubbelwerkend voor het geval er een remcircuit uitvalt) maakt de remmen ook heel modern aanvoelend en vol vertrouwen.
- Er is geen motortemperatuur meter maar wel een waarschuwingslampje. Die brand zowel als de motor koud is als wanneer deze oververhit raakt
- Misschien nodeloos complex maar vrijwel alle bediening is verwerkt in de schakelaars aan het stuur: richtingaanwijzers, verlichting, ruitenwissers, ruitensproeier, kachelventilator, claxon en ook achterraamverwarming (al dacht ik niet dat het op de 1975 versies al zat). Vandaar het heerlijk eenvoudige en opgeruimde dashboard.
