Dat was precies de tweet/ beschuldiging van Yesilgöz, 'niet optreden omdat ze Joods zijn'. Ook in
andere media is het zo terug te lezen. Zo is het door diverse (waaronder ook Joodse) mensen opgevat. Die lezingen waren er zoals je ziet.
Zelf verklaarde DB dat het ging om zionisme en zionistische posters,
hier een afbeelding, dat ging te ver volgens DB. Als je als artiest daar aanstoot aan neemt dan begrijp ik dat gevoel heel goed van een volk dat door de eeuwen heen voortdurend vervolgd, opgejaagd en massaal afgeslacht wordt. En dan begrijp ik ook de eerste emotionele reacties op zijn weigering nog op te treden (zonder ze daarmee goed te praten).
Maar goed, hier is men uiteindelijk uitgekomen, Y heeft ondubbelzinning haar excuses aangeboden en gezegd dat ze het niet had mogen zeggen. Dat heeft Sylvana niet gedaan.
De 'excuses' van Sylvana Simons zijn
dubbelhartig. Ze heeft geen excuses gemaakt, ze zei dat ze het niet meer zo zou verwoorden, daar afstand van neemt
maar nog steeds 'blij te zijn dat ze het gezegd heeft'. Want het zou een discussie op gang hebben gebracht bij de Surinaamse gemeenschap.
Het is Douwe Bobs eigen keuze geweest om op te treden voor Joodse kinderen, na eerder bij de opening van het Holocaustmuseum in de Portugese synagoge te hebben gezongen. Dat hij afgelopen zomer afzag van zijn optreden komt dus niet door hun Joods-zijn, maar had andere redenen. Om dat aan het zionisme op te hangen, was niet zo'n gelukkige keuze denk ik. Ik geloof niet dat hij doorhad wat dat nu echt betekent.
Je hebt het artikel met de excuses van Simons niet goed gelezen. Haar uitspraak dat ze blij is dat ze het gezegd heeft komt uit 2016 en daar reflecteert ze ook op en neemt ze ondubbelzinnig afstand van.
Anders dan Yesilgöz heeft Simons geen juridische druk nodig gehad om te reflecteren op haar uitspraken. De lezing in diverse media (waaronder WNL) was dat de excuses van Yesilgöz toch vooral onder druk tot stand kwamen, zodat het haar campagne niet zou schaden. Die ondubbelzinnigheid wordt dus ook in rechtse media en door rechtse opiniemakers betwist.
Dit antwoord -aan een AI vragen- valt me wat tegen. Je hebt geen persoonlijke mening, opvatting of overtuiging waarom dat zo is of wilt die wellicht niet delen?
Waarom zou ik dat niet willen delen?
De burgeroorlogen in Soedan en Myanmar zijn niet mediageniek. De landen liggen verder weg, zijn straatarm. We drijven weinig handel met deze landen. Er is nauwelijks toegang tot betrouwbare informatie, er zijn nauwelijks beelden. Regerlingslegers en milities vechten met elkaar, buiten dat er onbeschrijflijk veel leed is, weet ik er eerlijk gezegd ook niet veel van. De oorlogen zijn lastig te volgen. De landen worden geleid door militaire junta.
Oekraïne ligt gevoelsmatig dichtbij huis, het raakt aan gevoelens van Europese saamhorigheid. Er wonen mensen die meer op ons lijken, het is van oudsher christelijk, het is een functionerende democratie. Er wonen inmiddels 120 duizend Oekraïeners in Nederland.
Met Israël voelen we om diverse redenen een verbondenheid die we niet voelen met Soedan en Myanmar. Joden, christenen en moslims (ook in Nederland) voelen een sterke verbondenheid met Israël/Palestina. Om historische redenen - wij Europeanen zijn verantwoordelijk voor de Shoah - voelen we ook die verbondenheid. Het ontstaan van de staat Israël hangt nauw samen met onze ereschuld. We zien Israël als de enige democratie in de regio, hoewel die democratie ernstig onder druk staat. Er wonen ondanks alles nog tienduizenden Joden in Nederland - mijn Joodse tante heeft ook namen voorgelezen op Kamp Westerbork. Er wonen ook tienduizenden Palestijnen in Nederland.
Oekraïne en Israël zijn dichterbij, zowel geografisch als psychologisch. Daardoor roept het heftigere reacties op als Rusland buurland Oekraïne binnenvalt, als Israël na een terroristische aanval (al dan niet enorm buiten proportie) reageert. Als er talloze mensenrechtenschendingen worden gepleegd. Of je het nu een genocide noemt of niet, feit is dat er vele tienduizenden burgerslachtoffers zijn gevallen, het gebied systematisch en doelbewust is verwoest en onleefbaar is gemaakt. Uithongering van Gaza was een oorlogstactiek.
Marokkaans- en Turks-Nederlandse moslims zien Palestijnen vaak als een broedervolk. Ik kan me voorstellen dat ze zich er soms mee identificeren. Mensen die zich vaker achtergesteld voelen, gediscrimineerd. Onze levens zijn minder waard, we worden nooit voor vol aangezien. Het is evident dat Palestijnen, zeker in de Palestijnse gebieden, niet dezelfde rechten hebben in Israël. Mensen kunnen zich niet identificeren met de westerse blik op het conflict, de politieke houding en het overheidsbeleid ten aanzien van het conflict in de afgelopen decennia. De hypocrisie, met dubbele maten meten. Waarom werden er tienduizenden Oekraïeners met open armen ontvangen en is het al teveel om een paar ernstig zieke Palestijnse kinderen te behandelen.
Nederlandse christelijke partijen hameren vooral op het lot van christenen in bijvoorbeeld Gaza en de rest van het Midden-Oosten. Joodse Nederlanders zullen bovengemiddeld vaak geneigd zijn tot sympathie met Joden in Israël.
Al die sympathieën zijn denk ik prima, zolang men maar ook probeert de pijn van de ander te begrijpen. Van wat ik begrijp liep er een heel diverse club mensen mee met die demonstraties, inclusief moslims en Joden. Ze verliepen vreedzaam. De meeste mensen die meeliepen zullen het gewoon verschrikkelijk vinden dat er zoveel onschuldige slachtoffers vallen, dat het geweld maar niet ophoudt. Dat de politiek harder met de vuisten moet slaan om het geweld te stoppen, of in ieder geval veel meer te handelen, zelfs al zijn sommige maatregelen grotendeels symbolisch.
Nu heb je mijn ideeën hierover. Ook de ideeën van AI. Als dat je tegenvalt, prima, maar van jou heb ik nog geen antwoorden gehad. Antwoorden van AI zijn superieur aan geen antwoorden.
Nogmaals mijn vragen:
1. Welke beweegredenen hebben de mensen die gaan protesteren?
2. Waarom is er meer aandacht voor de ene oorlog dan de andere?
Je vindt dat er sprake is van selectieve ophef, dus moet je hier zelf ook over hebben nagedacht.
4. Beeldvorming en framing
