Jullie kunnen leuk dingen gaan aandragen, maar ik ben al een stapje verder. Heb het alleen een tijd verzuimd te melden. Het vervolg:
Weer eens rondspeurend viel mijn oog op een advertentie die diezelfde dag online was verschenen. Rover 45 sedan, in Enschede, voor een veel lagere prijs dan de alternatieven waarnaar ik tot dan toe keek. Hij was alleen zwart... Het interieur leek wel licht op de (slechte) foto's. Ach, als het toch in de buurt is en hij zo veel goedkoper is, maar eens contact opnemen. Er werd snel en positief geantwoord op mijn vragen, dus ik maakte een afspraak voor de zaterdag daarop.
Op de fiets er naartoe (het was in het buitengebied, nog best een stuk), daar stond de Rover ietwat stoffig onder een afdak. Hij bleek van de overleden schoonvader van de verkoper te zijn geweest. De verkoper wilde er snel vanaf en had daarom bewust voor een lage prijs geadverteerd. Grote gebreken zaten er niet aan. De lak was lelijk en er zaten wat (hagel)putjes in de motorkap/dak. De proefrit ging helemaal prima, ik voelde me direct thuis. Ik begon het al voor mezelf te verantwoorden: Een echt mooie 45 zou misschien wel te mooi zijn, zwart en slechte lak zorgen ervoor dat ik hem niet ga vertroetelen. En wat ik nog belangrijker vind: het interieur was inderdaad wel lekker licht. Dus ik heb hem maar gekocht. Dat ging ineens snel. Als ik dan toch naast een auto sta kan ik blijkbaar wel knopen doorhakken. Het is een 1.6, uitrusting onbekend...
Verzekering had ik de avond ervoor al geregeld (je hebt 14 dagen bedenktijd, dus als het hem niet zou worden hoefde ik dat slechts te melden en zou er niets gebeurd zijn), dus ik kon direct wegrijden. Naar mijn ouders, waar ik dat weekend naartoe zou gaan. Toevallig liep mijn vader net naar buiten toen ik aan kwam rijden, ik heb hem direct de sleutels in handen gedrukt in plaats van te beginnen met praten. Een rondje verder was hij overtuigd: "Je hebt toch wel een goede auto gekocht!" Nou, en bedankt. Vooral dat 'toch wel' biedt vertrouwen.
Hij had vast nooit gedacht dat ik een auto zou kopen zonder hem te raadplegen, of überhaupt een niet-Franse auto. Mijn moeder vond het vooral een veel te chique bak…
Nog iets waar ik slecht in ben, of vooral geen tijd voor neem: Foto's maken. Verder dan deze kom ik voorlopig niet:
Sinds de aankoop is er wel wat meer gebeurd... Na een week was ik onderweg naar de bacheloruitreiking van mijn vriendin, toen me opviel dat de auto moeilijk trok. Iets later begon het vreemd te ruiken... Iets verderop ben ik langs de kant van de weg gestopt, ik had inmiddels een vermoeden. Een rondje rond de auto bevestigde dat vermoeden snel: Er kringelde rook omhoog bij het rechter voorwiel! De rem bleef hangen. Zoals gezegd, ik had een afspraak. En ik hoefde niet ver meer. Ik heb 5 minuten gewacht tot er in elk geval geen rook meer kringelde, heb wat op de rem lopen hengsten om te kijken of hij los zou schieten, en heb het er toen maar op gewaagd. Ik was net te laat en zat stinkend naar verbrande rem tussen het publiek, maar ik was er, dat was belangrijk.
Na een uur of twee gingen we weg, toen was hij weer los.
De onderhoudshistorie van de laatste jaren was niet bijgehouden, en dat wil ik wel gewoon op orde hebben voor een dagelijkse auto. Via een vriend had ik al gehoord van een specialist in Engelse auto’s in Haaksbergen, dus daar eens naar gekeken. Toevallig hadden ze een actie lopen, korting voor moderne Rover/MG’s, dus ik besloot om daar een en ander aan te laten pakken. Mijn opdracht kwam neer op: Kijk alles maar eens na en kijk extra goed naar de rem, ik hoor wel wat je vindt.
En dag later volgde de offerte. Slik. Meer dan de aankoopprijs van de auto. Maar goed, dat heb je snel met zo'n aankoopprijs. Raad gevraagd bij wat Rover-enthousiastelingen (ook forummers) in een appgroep, waar ik al aan was toegevoegd door een EMW-lid. Grote beurt, distributie, een klein lekje bij een keerring. Niks schokkends eigenlijk, had ik kunnen verwachten. Leeftijd distributie was niet te vinden, dus dan maar gewoon laten doen. Better safe than sorry. Wat de remmen betreft, ze zouden e.e.a. smeren en hoopten dat het gecombineerd met nieuwe remvloeistof opgelost zou zijn. En dan heb ik voor een zelfde prijs als de alternatieven een auto die technisch zéker goed is.
In de tussentijd heb ik mijn vriendin op pad gestuurd naar een sloperij. De rechterspiegel was ooit à la beun vervangen, er was gewoon spiegelglas in gezet. Zonder verkleining, dan zie je daar echt helemaal niets in... Nou had ik het spiegelglas kunnen vervangen, maar ik had zo’n vermoeden dat ze wel meer verkloot zouden hebben. Dus ik heb even op onderdelenlijn gekeken waar ze nog een zwarte spiegel hadden. Vlak bij mijn schoonouders in de buurt blijkbaar. Toen mijn vriendin daar eens naartoe ging heb ik haar dus de opdracht gegeven om die spiegel op te halen.
Die heb ik de week daarop gemonteerd:
Het remprobleem leek opgelost, hij heeft bijna een maand probleemloos gereden. Tot ik afgelopen week een bekende geur rook... Ook toen was ik weer bijna op de plek van bestemming, dus ik heb de laatste kilometer even doorgedouwd, na een werkdag afkoelen is hij dan weer gewoon los. Ik heb maar een dag de bus genomen, en de dag dat ik de auto echt nodig had heb ik hem halverwege de route gezet om een file te vermijden en de rest met de bus gedaan. Ook probeer ik het rempedaal zo min mogelijk te gebruiken. Af en toe is de handrem daarbij een hulpmiddel... Die zit tenslotte op de achterwielen en vóór doet moeilijk.
Dat is natuurlijk geen houdbare oplossing, dus dit moet deze week nog gefikst worden. Ik heb eens wat gegoogled en denk dat een remklauwrevisie het handigst is. Tot die tijd neem ik maar even de bus.
Achteraf gepraat: Als ik had geweten dat er zo veel geld in zou gaan, had ik dan deze auto gekocht? Waarschijnlijk niet. Maar ik ben er nu toch, en ik ben er blij mee. Mijn lelijke Brit. Als ik wat putjes uit het plaatwerk laat halen en hem goed polijst heb ik volgens mij best een knappe auto ook nog. Maar ik denk dat ik bewust met zo'n hok blijf rijden. Ik ben geen poetser, ik maak het alleen maar lelijker vrees ik. Daarbij, een auto mooi maken is verspilde moeite want ik houd het toch niet bij. Mocht iemand zich echter geroepen voelen, voel je vrij.
