Vanmiddag, iets te laat, ben ik begonnen aan het raammechanisme. Een klus waar ik nogal tegenop zag omdat 't nogal veel en priegelig werk is. Met de besparing die ik heb behaald door het zelf te doen kon ik mezelf wél een nieuwe schroef/boormachine cadeau doen en gezien ik die voor deze klus nodig had... Een goede motivatie om toch te beginnen.
Eerst moesten er vier popnagels worden uitgeboord, dit was met mijn nieuwe speeltje in een mum van tijd gedaan. Daarna moesten er nog wat tie-wraps doorgeknipt worden en wat moeren losgesleuteld, toen had ik het hele zwikkie op de grond liggen. Dat viel nog best mee!
Toen het echt vervelende werk: de oude, vieze en gerafelde kabel uit het mechaniek halen en de nieuwe kabel terugplaatsen. Die kabel staat stevig op spanning, maar na enkele pogingen kreeg ik het voor mekaar het mechaniek sluitend te maken. Terugplaatsen is, zoals meestal, redelijk vlot gedaan en uiteindelijk had ik weer een werkend raam! Het is nog niet helemaal perfect, ik moet nog één en ander nastellen en helemaal soepel loopt het nog niet. Maar dat ligt eerder aan een rubber en/of aan de afstelling, niet aan de kabel: die kan er weer jaren tegenaan!
Na uitboren:
De nieuwe kabel:
De oude boel eruit:
De oude boel om de loop van de kabel in me op te nemen:
En de nieuwe kabel met het nieuwe spoeltje op z'n plek!
Teruggebouwd. Jaja, zonder popnagels en met tie-wraps. Maar dat zit als een huis:
Het belangrijkste: ik heb 'm deze avond dus weer he-le-maal open kunnen rijden! En dan denk ik: dit had al zoveel eerder gemoeten! Want cabriorijden met de raampjes omhoog (tsja, ik houd teveel van symmetrie...) is wel leuk, maar eigenlijk moet alles gewoon naar beneden. Hopen op een lange, lange nazomer!